حَدَّثَنَا أَبُو نُعَيْمٍ، قَالَ حَدَّثَنَا مِسْعَرٌ، عَنْ زِيَادٍ، قَالَ سَمِعْتُ الْمُغِيرَةَ ـ رضى الله عنه ـ يَقُولُ إِنْ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم لَيَقُومُ لِيُصَلِّيَ حَتَّى تَرِمُ قَدَمَاهُ أَوْ سَاقَاهُ، فَيُقَالُ لَهُ فَيَقُولُ " أَفَلاَ أَكُونُ عَبْدًا شَكُورًا ".
Абу Нуъайм бизга айтди: Мисъар бизга айтди, Зиёддан: У деди: Мен Муғийра розияллаҳу анҳуни шундай деганини эшитдим: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам намоз ўқишга шу даражада турар эдиларки, оёқлари ёки болдирлари шишаб кетар эди. Унга (шу ҳақда) айтилса, у зот: «Мен шукр қилувчи банда бўлмайинми?» дедилар.