حَدَّثَنَا أَبُو الْيَمَانِ، قَالَ أَخْبَرَنَا شُعَيْبٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، قَالَ أَخْبَرَنِي أَبُو إِدْرِيسَ، عَائِذُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ أَنَّ عُبَادَةَ بْنَ الصَّامِتِ ـ رضى الله عنه ـ وَكَانَ شَهِدَ بَدْرًا، وَهُوَ أَحَدُ النُّقَبَاءِ لَيْلَةَ الْعَقَبَةِ ـ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ وَحَوْلَهُ عِصَابَةٌ مِنْ أَصْحَابِهِ " بَايِعُونِي عَلَى أَنْ لاَ تُشْرِكُوا بِاللَّهِ شَيْئًا، وَلاَ تَسْرِقُوا، وَلاَ تَزْنُوا، وَلاَ تَقْتُلُوا أَوْلاَدَكُمْ، وَلاَ تَأْتُوا بِبُهْتَانٍ تَفْتَرُونَهُ بَيْنَ أَيْدِيكُمْ وَأَرْجُلِكُمْ، وَلاَ تَعْصُوا فِي مَعْرُوفٍ، فَمَنْ وَفَى مِنْكُمْ فَأَجْرُهُ عَلَى اللَّهِ، وَمَنْ أَصَابَ مِنْ ذَلِكَ شَيْئًا فَعُوقِبَ فِي الدُّنْيَا فَهُوَ كَفَّارَةٌ لَهُ، وَمَنْ أَصَابَ مِنْ ذَلِكَ شَيْئًا ثُمَّ سَتَرَهُ اللَّهُ، فَهُوَ إِلَى اللَّهِ إِنْ شَاءَ عَفَا عَنْهُ، وَإِنْ شَاءَ عَاقَبَهُ ". فَبَايَعْنَاهُ عَلَى ذَلِكَ.
Бизга Абул-Ямон ривоят қилди, у деди: бизга Шуайб, аз-Зуҳрийдан хабар берди, у деди: менга Абу Идрис Оизуллаҳ ибн Абдуллаҳ хабар бердики, Убода ибн ас-Сомит (розияллаҳу анҳу) — у Бадрда қатнашган ва Ақаба кечаси нақиблардан (раҳбарлардан) бири эди — (ривоят қилдики), Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) атрофида саҳобаларидан бир гуруҳ бор ҳолда дедилар: «Менга шуларга байъат қилинглар: Аллаҳга ҳеч нарсани шерик қилмаслик, ўғирлик қилмаслик, зино қилмаслик, болаларингизни ўлдирмаслик, қўл-оёғингиз орасида (ўзингиздан) тўқиб бўҳтон келтирмаслик ва яхшиликда (менга) осий бўлмаслик (устига). Ким сизлардан (аҳдига) вафо қилса, ажри Аллаҳ зиммасидадир; ким шулардан бирини қилиб қўйиб, дунёда жазоланса — бу унга каффарот (гуноҳини ювувчи)дир; ким шулардан бирини қилиб қўйиб, сўнг Аллаҳ уни яширса — у Аллаҳнинг (ихтиёрида): хоҳласа, кечиради, хоҳласа, жазолайди.» Шунда биз унга шу (нарса) устига байъат қилдик.