حَدَّثَنَا عَمْرُو بْنُ خَالِدٍ، قَالَ حَدَّثَنَا زُهَيْرٌ، قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو إِسْحَاقَ، عَنِ الْبَرَاءِ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم كَانَ أَوَّلَ مَا قَدِمَ الْمَدِينَةَ نَزَلَ عَلَى أَجْدَادِهِ ـ أَوْ قَالَ أَخْوَالِهِ ـ مِنَ الأَنْصَارِ، وَأَنَّهُ صَلَّى قِبَلَ بَيْتِ الْمَقْدِسِ سِتَّةَ عَشَرَ شَهْرًا، أَوْ سَبْعَةَ عَشَرَ شَهْرًا، وَكَانَ يُعْجِبُهُ أَنْ تَكُونَ قِبْلَتُهُ قِبَلَ الْبَيْتِ، وَأَنَّهُ صَلَّى أَوَّلَ صَلاَةٍ صَلاَّهَا صَلاَةَ الْعَصْرِ، وَصَلَّى مَعَهُ قَوْمٌ، فَخَرَجَ رَجُلٌ مِمَّنْ صَلَّى مَعَهُ، فَمَرَّ عَلَى أَهْلِ مَسْجِدٍ، وَهُمْ رَاكِعُونَ فَقَالَ أَشْهَدُ بِاللَّهِ لَقَدْ صَلَّيْتُ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قِبَلَ مَكَّةَ، فَدَارُوا كَمَا هُمْ قِبَلَ الْبَيْتِ، وَكَانَتِ الْيَهُودُ قَدْ أَعْجَبَهُمْ إِذْ كَانَ يُصَلِّي قِبَلَ بَيْتِ الْمَقْدِسِ، وَأَهْلُ الْكِتَابِ، فَلَمَّا وَلَّى وَجْهَهُ قِبَلَ الْبَيْتِ أَنْكَرُوا ذَلِكَ. قَالَ زُهَيْرٌ حَدَّثَنَا أَبُو إِسْحَاقَ عَنِ الْبَرَاءِ فِي حَدِيثِهِ هَذَا أَنَّهُ مَاتَ عَلَى الْقِبْلَةِ قَبْلَ أَنْ تُحَوَّلَ رِجَالٌ وَقُتِلُوا، فَلَمْ نَدْرِ مَا نَقُولُ فِيهِمْ، فَأَنْزَلَ اللَّهُ تَعَالَى {وَمَا كَانَ اللَّهُ لِيُضِيعَ إِيمَانَكُمْ}
Бизга Амр ибн Холид ривоят қилди, у деди: бизга Зуҳайр ривоят қилди, у деди: бизга Абу Ишоқ, ал-Бародан (ривоят қилдики), Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Мадинага илк келганларида ансорлардан бўлган боболарининг — ёки: тоғаларининг — ҳузурига тушдилар. У киши Байтул-Мақдисга қарата ўн олти ёки ўн етти ой намоз ўқидилар; қиблалари Каъба томон бўлишини эса ёқтирардилар. У киши (Каъбага қарата) ўқиган илк намозлари аср намози бўлди; у киши билан бирга бир қавм намоз ўқиди. Сўнг у киши билан бирга намоз ўқиганлардан бир киши чиқиб, бир масжид аҳлининг ёнидан ўтди — улар рукуъда эдилар. У: «Аллаҳга қасамки, мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) билан бирга Маккага қарата намоз ўқидим, деб гувоҳлик бераман,» деди. Шунда улар ўша ҳолатларича Каъба томон бурилдилар. Яҳудийлар ва аҳли китоб у кишининг Байтул-Мақдисга қарата намоз ўқишини ёқтирар эдилар; у киши юзларини Каъба томон бурганларида, буни инкор этдилар. Зуҳайр деди: бизга Абу Ишоқ ал-Бародан шу ҳадисида (шуни ҳам) ривоят қилдики, қибла (Каъбага) бурилишидан олдин (эски) қибла устида бир нечта кишилар вафот этди ва ўлдирилди; биз улар ҳақида нима дейишимизни билмадик. Шунда Аллаҳ таоло: ‹Аллаҳ иймонингизни (намозингизни) зое қиладиган эмас› деб нозил қилди.