حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، قَالَ حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، أَخْبَرَنَا أَبُو حَيَّانَ التَّيْمِيُّ، عَنْ أَبِي زُرْعَةَ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم بَارِزًا يَوْمًا لِلنَّاسِ، فَأَتَاهُ جِبْرِيلُ فَقَالَ مَا الإِيمَانُ قَالَ " الإِيمَانُ أَنْ تُؤْمِنَ بِاللَّهِ وَمَلاَئِكَتِهِ وَبِلِقَائِهِ وَرُسُلِهِ، وَتُؤْمِنَ بِالْبَعْثِ ". قَالَ مَا الإِسْلاَمُ قَالَ " الإِسْلاَمُ أَنْ تَعْبُدَ اللَّهَ وَلاَ تُشْرِكَ بِهِ، وَتُقِيمَ الصَّلاَةَ، وَتُؤَدِّيَ الزَّكَاةَ الْمَفْرُوضَةَ، وَتَصُومَ رَمَضَانَ ". قَالَ مَا الإِحْسَانُ قَالَ " أَنْ تَعْبُدَ اللَّهَ كَأَنَّكَ تَرَاهُ، فَإِنْ لَمْ تَكُنْ تَرَاهُ فَإِنَّهُ يَرَاكَ ". قَالَ مَتَى السَّاعَةُ قَالَ " مَا الْمَسْئُولُ عَنْهَا بِأَعْلَمَ مِنَ السَّائِلِ، وَسَأُخْبِرُكَ عَنْ أَشْرَاطِهَا إِذَا وَلَدَتِ الأَمَةُ رَبَّهَا، وَإِذَا تَطَاوَلَ رُعَاةُ الإِبِلِ الْبُهْمُ فِي الْبُنْيَانِ، فِي خَمْسٍ لاَ يَعْلَمُهُنَّ إِلاَّ اللَّهُ ". ثُمَّ تَلاَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم {إِنَّ اللَّهَ عِنْدَهُ عِلْمُ السَّاعَةِ} الآيَةَ. ثُمَّ أَدْبَرَ فَقَالَ " رُدُّوهُ ". فَلَمْ يَرَوْا شَيْئًا. فَقَالَ " هَذَا جِبْرِيلُ جَاءَ يُعَلِّمُ النَّاسَ دِينَهُمْ ". قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ جَعَلَ ذَلِكَ كُلَّهُ مِنَ الإِيمَانِ.
Бизга Мусаддад ривоят қилди, у деди: бизга Исмоил ибн Иброҳим ривоят қилди, бизга Абу Ҳайён ат-Таймий, Абу Зуръадан, у Абу Ҳурайрадан хабар берди, у деди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бир куни одамларга (очиқ) чиқиб ўтирган эдилар, ҳузурига Жаброил келиб: «Иймон нима?» деди. У: «Иймон — Аллаҳга, Унинг малоикаларига, (Унга) рўбарў бўлишга, пайғамбарларига иймон келтиришинг ва қайта тирилишга ишонишингдир,» дедилар. У: «Ислом нима?» деди. У: «Ислом — Аллаҳга ибодат қилиб, Унга ҳеч нарсани шерик қилмаслигинг, намозни барпо қилишинг, фарз закотни беришинг ва Рамазон рўзасини тутишингдир,» дедилар. У: «Эҳсон нима?» деди. У: «Аллаҳга гўё Уни кўриб тургандек ибодат қилишингдир; агар сен Уни кўрмасанг ҳам, У сени кўриб турибди,» дедилар. У: «Қиёмат қачон?» деди. У: «Бу ҳақда сўралган сўрагандан кўра билимлироқ эмас. (Лекин) мен сенга унинг аломатларини айтаман: чўри ўз бекасини туғса ва яланг оёқ туябоқарлар бино (қуриш)да бир-биридан ўзиб (фахрланса). (Қиёмат) бешта (ғайб илми)дадир — уларни Аллаҳдан ўзга ҳеч ким билмайди,» дедилар. Сўнг Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам): ‹Албатта, қиёмат илми Аллаҳ ҳузуридадир...› оятини тиловат қилдилар. Сўнг у (Жаброил) орқасига қайтди. У: «Уни менга қайтаринглар,» дедилар, аммо улар ҳеч нарса кўрмадилар. Шунда у: «Бу — Жаброил эди, одамларга дийнларини ўргатгани келди,» дедилар. Абу Абдуллаҳ (Бухорий) деди: У киши буларнинг ҳаммасини иймондан (деб) ҳисобладилар.