حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، قَالَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَهَّابِ الثَّقَفِيُّ، قَالَ حَدَّثَنَا أَيُّوبُ، عَنْ أَبِي قِلاَبَةَ، عَنْ أَنَسٍ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " ثَلاَثٌ مَنْ كُنَّ فِيهِ وَجَدَ حَلاَوَةَ الإِيمَانِ أَنْ يَكُونَ اللَّهُ وَرَسُولُهُ أَحَبَّ إِلَيْهِ مِمَّا سِوَاهُمَا، وَأَنْ يُحِبَّ الْمَرْءَ لاَ يُحِبُّهُ إِلاَّ لِلَّهِ، وَأَنْ يَكْرَهَ أَنْ يَعُودَ فِي الْكُفْرِ كَمَا يَكْرَهُ أَنْ يُقْذَفَ فِي النَّارِ ".
Бизга Муҳаммад ибн ал-Мусанно ривоят қилди, у деди: бизга Абдул-Ваҳҳоб ас-Сақафий ривоят қилди, у деди: бизга Айюб, Абу Қилобадан, у Анасдан, у Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан (ривоят қилди), у дедилар: «Уч (хислат) кимда бўлса, иймон ширинлигини топади: Аллаҳ ва Унинг Расули унга (бошқа) ҳамма нарсадан суюклироқ бўлиши; бир кишини фақат Аллаҳ учун севиши; ва Аллаҳ уни (куфрдан) қутқарганидан кейин куфрга қайтишни — ўтга ташланишни ёмон кўрганидек — ёмон кўришидир.»