حَدَّثَنَا حَجَّاجُ بْنُ مِنْهَالٍ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ، سَمِعْتُ عَمْرَو بْنَ مَيْمُونٍ، يَقُولُ شَهِدْتُ عُمَرَ ـ رضى الله عنه ـ صَلَّى بِجَمْعٍ الصُّبْحَ، ثُمَّ وَقَفَ فَقَالَ إِنَّ الْمُشْرِكِينَ كَانُوا لاَ يُفِيضُونَ حَتَّى تَطْلُعَ الشَّمْسُ، وَيَقُولُونَ أَشْرِقْ ثَبِيرُ. وَأَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم خَالَفَهُمْ، ثُمَّ أَفَاضَ قَبْلَ أَنْ تَطْلُعَ الشَّمْسُ.
Ҳажжож ибн Минҳол бизга айтди: Шуъба бизга айтди, Абу Ишоқдан: Мен Амр ибн Маймунни шундай деганини эшитди: Мен Умар розияллаҳу анҳуга ҳозир бўлдим, у Жамъ(Муздалифа)да субҳни ўқиди, сўнг (Машъарда) туриб: ‹Албатта мушриклар қуёш чиқмагунча қайтмас (ифоза қилмас) ва: ‹Чароғла (ёриш), эй Сабир (тоғи)!› дер эди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам эса уларга мухолиф бўлди, сўнг қуёш чиқмасдан олдин қайтди› деди.