حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يُوسُفَ، أَخْبَرَنَا مَالِكٌ، عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، عَنْ حَفْصَةَ ـ رضى الله عنهم ـ أَنَّهَا قَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ، مَا شَأْنُ النَّاسِ حَلُّوا بِعُمْرَةٍ وَلَمْ تَحْلِلْ أَنْتَ مِنْ عُمْرَتِكَ قَالَ " إِنِّي لَبَّدْتُ رَأْسِي، وَقَلَّدْتُ هَدْيِي، فَلاَ أَحِلُّ حَتَّى أَنْحَرَ ".
Ҳафса розияллаҳу анҳо: ‹Ё Расулуллаҳ, одамларга нима бўлди-ки, улар умра билан (иҳромдан) чиқди, сен эса ўз умрангдан чиқмадинг?› деди. У зот: «Мен бошимни (елимли нарса билан) ёпиштирдим ва ҳадямга (белги) тақдим, шунинг учун мен (қурбонликни) сўймагунимча (иҳромдан) чиқмайман» дедилар.