حَدَّثَنَا أَبُو نُعَيْمٍ، حَدَّثَنَا مِسْعَرٌ، عَنْ وَبَرَةَ، قَالَ سَأَلْتُ ابْنَ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ مَتَى أَرْمِي الْجِمَارَ قَالَ إِذَا رَمَى إِمَامُكَ فَارْمِهْ. فَأَعَدْتُ عَلَيْهِ الْمَسْأَلَةَ، قَالَ كُنَّا نَتَحَيَّنُ، فَإِذَا زَالَتِ الشَّمْسُ رَمَيْنَا.
Абу Нуъайм бизга айтди: Мисъар бизга айтди, Вабарадан: У деди: Мен Ибн Умар розияллаҳу анҳумадан: ‹Жамараларга қачон (тош) отаман?› деб сўради. У: ‹Имоминг отса, сен ҳам от› деди. Мен унга саволни такрорлади. У: ‹Биз (вақтни) пойлар эдик, қуёш оғганида (тош) отар эдик› деди.