حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ الْقَاسِمِ، أَنَّهُ سَمِعَ أَبَاهُ ـ وَكَانَ أَفْضَلَ أَهْلِ زَمَانِهِ ـ يَقُولُ سَمِعْتُ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ تَقُولُ طَيَّبْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِيَدَىَّ هَاتَيْنِ حِينَ أَحْرَمَ، وَلِحِلِّهِ حِينَ أَحَلَّ، قَبْلَ أَنْ يَطُوفَ. وَبَسَطَتْ يَدَيْهَا.
Али ибн Абдуллаҳ бизга айтди: Суфён бизга айтди: Абдурраҳмон ибн Қосим бизга айтди: У отасини — у ўз замонасининг энг афзал кишиси эди — шундай деганини эшитди: Мен Оиша розияллаҳу анҳони шундай деганини эшитди: Мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга шу икки қўлим билан — у зот иҳромга кирган пайтида ва (тавоф) қилишдан олдин иҳромдан чиқгач (ҳалол бўлган пайтида) — хушбўй (атир) суртди. Ва у икки қўлини ёйди.