حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا وُهَيْبٌ، حَدَّثَنَا أَيُّوبُ، عَنْ أَبِي قِلاَبَةَ، عَنْ أَنَسٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ صَلَّى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَنَحْنُ مَعَهُ بِالْمَدِينَةِ الظُّهْرَ أَرْبَعًا، وَالْعَصْرَ بِذِي الْحُلَيْفَةِ رَكْعَتَيْنِ، ثُمَّ بَاتَ بِهَا حَتَّى أَصْبَحَ، ثُمَّ رَكِبَ حَتَّى اسْتَوَتْ بِهِ عَلَى الْبَيْدَاءِ، حَمِدَ اللَّهَ وَسَبَّحَ وَكَبَّرَ، ثُمَّ أَهَلَّ بِحَجٍّ وَعُمْرَةٍ، وَأَهَلَّ النَّاسُ بِهِمَا، فَلَمَّا قَدِمْنَا أَمَرَ النَّاسَ فَحَلُّوا، حَتَّى كَانَ يَوْمُ التَّرْوِيَةِ أَهَلُّوا بِالْحَجِّ قَالَ وَنَحَرَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم بَدَنَاتٍ بِيَدِهِ قِيَامًا، وَذَبَحَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِالْمَدِينَةِ كَبْشَيْنِ أَمْلَحَيْنِ. قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ قَالَ بَعْضُهُمْ هَذَا عَنْ أَيُّوبَ عَنْ رَجُلٍ عَنْ أَنَسٍ.
Мусо ибн Исмоил бизга айтди: Вуҳайб бизга айтди: Айюб бизга айтди, Абу Қилобадан, у Анас розияллаҳу анҳудан: У деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам — биз у зот билан бирга — Мадинада пешинни тўрт (ракаат), Зул-Ҳулайфада асрни икки ракаат ўқиди, сўнг у ерда тонг отгунча тунди, сўнг минди, ҳатто у (улов) у зот билан Байдода тик тургач, Аллаҳга ҳамд айтди, тасбеҳ (субҳаналлаҳ) айтди ва такбир айтди, сўнг ҳаж ва умра билан талбия айтди, одамлар ҳам у иккиси билан талбия айтди. Биз (Маккага) етиб борганимизда, у зот одамларга буюрди, улар (иҳромдан) чиқди (ҳалол бўлди), ҳатто Тарвия куни бўлганида, улар ҳаж билан талбия айтди. У деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам ўз қўли билан (қурбонлик) туяларини тик (турғазиб) сўйди, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам Мадинада икки оқишроқ қўчқорни сўйди. Абу Абдуллаҳ (Бухорий) деди: Баъзилар буни Айюбдан, у бир кишидан, у Анасдан (ривоят қилди) деди.