حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ الْوَهَّابِ، حَدَّثَنَا خَالِدُ بْنُ الْحَارِثِ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، حَدَّثَنَا وَاصِلٌ الأَحْدَبُ، عَنْ أَبِي وَائِلٍ، قَالَ جِئْتُ إِلَى شَيْبَةَ. وَحَدَّثَنَا قَبِيصَةُ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ وَاصِلٍ، عَنْ أَبِي وَائِلٍ، قَالَ جَلَسْتُ مَعَ شَيْبَةَ عَلَى الْكُرْسِيِّ فِي الْكَعْبَةِ فَقَالَ لَقَدْ جَلَسَ هَذَا الْمَجْلِسَ عُمَرُ ـ رضى الله عنه ـ فَقَالَ لَقَدْ هَمَمْتُ أَنْ لاَ أَدَعَ فِيهَا صَفْرَاءَ وَلاَ بَيْضَاءَ إِلاَّ قَسَمْتُهُ. قُلْتُ إِنَّ صَاحِبَيْكَ لَمْ يَفْعَلاَ. قَالَ هُمَا الْمَرْآنِ أَقْتَدِي بِهِمَا.
Абдуллаҳ ибн Абдулваҳҳоб бизга айтди: Холид ибн Ҳорис бизга айтди: Суфён бизга айтди: Восил Аҳдаб бизга айтди, Абу Воилдан: У деди: Мен Шайбанинг олдига келдим. Ва Қабиса бизга айтди: Суфён бизга айтди, Восилдан, у Абу Воилдан: У деди: Мен Каъбада Шайба билан курсида ўтирдим. У: ‹Шу (ўтирган) жойда Умар розияллаҳу анҳу ўтирган эди. У: ‹Мен унда (Каъбада) сариқ (олтин) ҳам, оқ (кумуш) ҳам қолдирмай, ҳаммасини тақсимлаб юборишни қасд қилдим› деди. Мен: ‹Албатта сенинг икки шеригинг (Набий ва Абу Бакр) буни қилмади-ку› дедим. У: ‹Улар иккиси — мен эргашадиган (намуна) кишилардир› деди› деди.