حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا خَالِدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنَا خَالِدٌ الْحَذَّاءُ، عَنْ عِكْرِمَةَ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ طَافَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم بِالْبَيْتِ عَلَى بَعِيرٍ، كُلَّمَا أَتَى الرُّكْنَ أَشَارَ إِلَيْهِ بِشَىْءٍ كَانَ عِنْدَهُ وَكَبَّرَ. تَابَعَهُ إِبْرَاهِيمُ بْنُ طَهْمَانَ عَنْ خَالِدٍ الْحَذَّاءِ.
Мусаддад бизга айтди: Холид ибн Абдуллаҳ бизга айтди: Холид Ҳаззў бизга айтди, Икримадан, у Ибн Аббос розияллаҳу анҳумадан: У деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам Байтни бир туя устида тавоф қилди, ҳар Рукнга келганида унга ўзида (қўлида) бўлган бир нарса билан ишора қилди ва такбир айтди. Унга Иброҳим ибн Таҳмон Холид Ҳаззўдан (ривоят қилиб) мутобаат қилди.