حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يُوسُفَ، أَخْبَرَنَا مَالِكٌ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ سَالِمٍ، قَالَ كَتَبَ عَبْدُ الْمَلِكِ إِلَى الْحَجَّاجِ أَنْ لاَ يُخَالِفَ ابْنَ عُمَرَ فِي الْحَجِّ، فَجَاءَ ابْنُ عُمَرَ ـ رضى الله عنه ـ وَأَنَا مَعَهُ يَوْمَ عَرَفَةَ حِينَ زَالَتِ الشَّمْسُ، فَصَاحَ عِنْدَ سُرَادِقِ الْحَجَّاجِ، فَخَرَجَ وَعَلَيْهِ مِلْحَفَةٌ مُعَصْفَرَةٌ فَقَالَ مَا لَكَ يَا أَبَا عَبْدِ الرَّحْمَنِ فَقَالَ الرَّوَاحَ إِنْ كُنْتَ تُرِيدُ السُّنَّةَ. قَالَ هَذِهِ السَّاعَةَ قَالَ نَعَمْ. قَالَ فَأَنْظِرْنِي حَتَّى أُفِيضَ عَلَى رَأْسِي ثُمَّ أَخْرُجَ. فَنَزَلَ حَتَّى خَرَجَ الْحَجَّاجُ، فَسَارَ بَيْنِي وَبَيْنَ أَبِي، فَقُلْتُ إِنْ كُنْتَ تُرِيدُ السُّنَّةَ فَاقْصُرِ الْخُطْبَةَ وَعَجِّلِ الْوُقُوفَ. فَجَعَلَ يَنْظُرُ إِلَى عَبْدِ اللَّهِ، فَلَمَّا رَأَى ذَلِكَ عَبْدُ اللَّهِ قَالَ صَدَقَ.
Абдуллаҳ ибн Юсуф бизга айтди: Молик бизга хабар берди, Ибн Шиҳобдан, у Салимдан: У деди: Абдул-Малик Ҳажжожга — ҳажда Ибн Умарга мухолиф бўлмасликни (хат) ёзди. Ибн Умар розияллаҳу анҳу келди — мен у билан бирга эдим — Арафа куни қуёш оғган пайтда, у Ҳажжожнинг чодири (олдида) бақирди (чақирди). У (Ҳажжож) — устида сафрангли (сариқ) чойшаб билан — чиқди ва: ‹Сенга нима (бўлди), эй Абу Абдурраҳмон?› деди. У: ‹(Вақтида) йўлга тушиш(равоҳ)! Агар суннатни истасанг› деди. У: ‹Шу соатдами?› деди. У: ‹Ҳа› деди. У: ‹Мени кутиб тур, бошимга сув қуяй, сўнг чиқай› деди. У (Ибн Умар) тушди, ҳатто Ҳажжож чиқди, у мен билан отам орасида юрди. Мен: ‹Агар суннатни истасанг, хутбани қисқартир ва (Арафада) туришни тезлаштир› дедим. У Абдуллаҳга қараб турди. Абдуллаҳ буни кўргач: ‹Рост айтди› деди.