حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مَسْلَمَةَ، أَخْبَرَنَا مَالِكٌ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ سَالِمِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، أَنَّ عَبْدَ الْمَلِكِ بْنَ مَرْوَانَ، كَتَبَ إِلَى الْحَجَّاجِ أَنْ يَأْتَمَّ، بِعَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ فِي الْحَجِّ، فَلَمَّا كَانَ يَوْمُ عَرَفَةَ جَاءَ ابْنُ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ وَأَنَا مَعَهُ حِينَ زَاغَتِ الشَّمْسُ أَوْ زَالَتْ، فَصَاحَ عِنْدَ فُسْطَاطِهِ أَيْنَ هَذَا فَخَرَحَ إِلَيْهِ فَقَالَ ابْنُ عُمَرَ الرَّوَاحَ. فَقَالَ الآنَ قَالَ نَعَمْ. قَالَ أَنْظِرْنِي أُفِيضُ عَلَىَّ مَاءً. فَنَزَلَ ابْنُ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ حَتَّى خَرَجَ، فَسَارَ بَيْنِي وَبَيْنَ أَبِي. فَقُلْتُ إِنْ كُنْتَ تُرِيدُ أَنْ تُصِيبَ السُّنَّةَ الْيَوْمَ فَاقْصُرِ الْخُطْبَةَ وَعَجِّلِ الْوُقُوفَ. فَقَالَ ابْنُ عُمَرَ صَدَقَ.
Абдуллаҳ ибн Маслама бизга айтди: Молик бизга хабар берди, Ибн Шиҳобдан, у Салим ибн Абдуллаҳдан: Абдул-Малик ибн Марвон Ҳажжожга — ҳажда Абдуллаҳ ибн Умарга иқтидо қилишни (эргашишни) (хат) ёзди. Арафа куни бўлганида, Ибн Умар розияллаҳу анҳума келди — мен у билан эдим — қуёш оғган ёки оғган пайтда, у унинг чодири (олдида) бақирди: ‹Бу (киши) қани?› У унга чиқди. Ибн Умар: ‹(Вақтида) йўлга тушиш!› деди. У: ‹Ҳозирми?› деди. У: ‹Ҳа› деди. У: ‹Мени кутиб тур, ўзимга сув қуяй› деди. Ибн Умар розияллаҳу анҳума тушди, ҳатто у чиқди, у мен билан отам орасида юрди. Мен: ‹Агар бугун суннатга мувофиқ (тўғри) қилишни истасанг, хутбани қисқартир ва (Арафада) туришни тезлаштир› дедим. Ибн Умар: ‹Рост айтди› деди.