حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يُوسُفَ، أَخْبَرَنَا مَالِكٌ، عَنْ مُوسَى بْنِ عُقْبَةَ، عَنْ كُرَيْبٍ، عَنْ أُسَامَةَ بْنِ زَيْدٍ ـ رضى الله عنهما ـ أَنَّهُ سَمِعَهُ يَقُولُ دَفَعَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنْ عَرَفَةَ، فَنَزَلَ الشِّعْبَ، فَبَالَ ثُمَّ تَوَضَّأَ، وَلَمْ يُسْبِغِ الْوُضُوءَ. فَقُلْتُ لَهُ الصَّلاَةُ. فَقَالَ " الصَّلاَةُ أَمَامَكَ ". فَجَاءَ الْمُزْدَلِفَةَ، فَتَوَضَّأَ، فَأَسْبَغَ، ثُمَّ أُقِيمَتِ الصَّلاَةُ، فَصَلَّى الْمَغْرِبَ، ثُمَّ أَنَاخَ كُلُّ إِنْسَانٍ بَعِيرَهُ فِي مَنْزِلِهِ، ثُمَّ أُقِيمَتِ الصَّلاَةُ فَصَلَّى، وَلَمْ يُصَلِّ بَيْنَهُمَا.
Абдуллаҳ ибн Юсуф бизга айтди: Молик бизга хабар берди, Мусо ибн Уқбадан, у Курайбдан, у Усома ибн Зайд розияллаҳу анҳумадан: У уни шундай деганини эшитди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам Арафадан қайтди, тоғ йўлига тушди, сийдик қилди, сўнг таҳорат қилди, аммо таҳоратни тўлиқ қилмади. Мен унга: ‹Намоз!› дедим. У зот: «Намоз олдингда» дедилар. Сўнг Муздалифага келди, таҳорат қилди ва уни тўлиқ қилди. Сўнг намоз барпо қилинди, шомни ўқиди. Сўнг ҳар бир инсон ўз манзилида туясини чўктирди. Сўнг намоз барпо қилинди, (хуфтонни) ўқиди, у иккиси орасида (бошқа намоз) ўқимади.