حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ زُرَيْعٍ، حَدَّثَنَا ابْنُ عَوْنٍ، عَنِ الْقَاسِمِ بْنِ مُحَمَّدٍ، وَعَنِ ابْنِ عَوْنٍ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ، عَنِ الأَسْوَدِ، قَالاَ قَالَتْ عَائِشَةُ ـ رضى الله عنها ـ يَا رَسُولَ اللَّهِ يَصْدُرُ النَّاسُ بِنُسُكَيْنِ وَأَصْدُرُ بِنُسُكٍ فَقِيلَ لَهَا " انْتَظِرِي، فَإِذَا طَهُرْتِ فَاخْرُجِي إِلَى التَّنْعِيمِ، فَأَهِلِّي ثُمَّ ائْتِينَا بِمَكَانِ كَذَا، وَلَكِنَّهَا عَلَى قَدْرِ نَفَقَتِكِ، أَوْ نَصَبِكِ ".
Мусаддад бизга айтди: Язид ибн Зурайъ бизга айтди: Ибн Авн бизга айтди, Қосим ибн Муҳаммаддан; ва Ибн Авндан, у Иброҳимдан, у Асваддан: Иккаласи: Оиша розияллаҳу анҳо деди: ‹Ё Расулуллаҳ, одамлар икки маносик (ҳаж ва умра) билан қайтяпти, мен (фақат) бир маносик билан қайтяпман?› деди. Унга: «Кутиб тур, покланганингда Танъимга чиқиб, талбия айт, сўнг бизга фалон жойга кел. Лекин у (умранинг савоби) — нафақанг (сарфинг) ёки машаққатинг миқдорида (бўлади)» дейилди.