حَدَّثَنَا مُعَاذُ بْنُ فَضَالَةَ، حَدَّثَنَا هِشَامٌ، عَنْ يَحْيَى، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي قَتَادَةَ، قَالَ انْطَلَقَ أَبِي عَامَ الْحُدَيْبِيَةِ فَأَحْرَمَ أَصْحَابُهُ، وَلَمْ يُحْرِمْ، وَحُدِّثَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم أَنَّ عَدُوًّا يَغْزُوهُ، فَانْطَلَقَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم، فَبَيْنَمَا أَنَا مَعَ أَصْحَابِهِ يَضْحَكُ بَعْضُهُمْ إِلَى بَعْضٍ، فَنَظَرْتُ فَإِذَا أَنَا بِحِمَارِ وَحْشٍ، فَحَمَلْتُ عَلَيْهِ، فَطَعَنْتُهُ، فَأَثْبَتُّهُ، وَاسْتَعَنْتُ بِهِمْ، فَأَبَوْا أَنْ يُعِينُونِي، فَأَكَلْنَا مِنْ لَحْمِهِ، وَخَشِينَا أَنْ نُقْتَطَعَ، فَطَلَبْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم أَرْفَعُ فَرَسِي شَأْوًا، وَأَسِيرُ شَأْوًا، فَلَقِيتُ رَجُلاً مِنْ بَنِي غِفَارٍ فِي جَوْفِ اللَّيْلِ قُلْتُ أَيْنَ تَرَكْتَ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم قَالَ تَرَكْتُهُ بِتَعْهِنَ، وَهُوَ قَائِلٌ السُّقْيَا. فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ أَهْلَكَ يَقْرَءُونَ عَلَيْكَ السَّلاَمَ وَرَحْمَةَ اللَّهِ، إِنَّهُمْ قَدْ خَشُوا أَنْ يُقْتَطَعُوا دُونَكَ، فَانْتَظِرْهُمْ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَصَبْتُ حِمَارَ وَحْشٍ، وَعِنْدِي مِنْهُ فَاضِلَةٌ. فَقَالَ لِلْقَوْمِ " كُلُوا " وَهُمْ مُحْرِمُونَ.
Муоз ибн Фазола бизга айтди: Ҳишом бизга айтди, Яҳёдан, у Абдуллаҳ ибн Абу Қатададан: У деди: Отам Ҳудайбия йили (йўлга) чиқди, ашоблари иҳромга кирди, у (отам) иҳромга кирмади. Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга бир душмон у зотга ҳужум қилмоқчи экани айтилди, Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам (уларга қараб) йўналди. Мен у зотнинг ашоблари билан бўлганимда, баъзилари бир-бирига (қараб) кулар эди. Мен қарадим, қарасам ёввойи эшак (олдида) эдим. Мен унга ҳужум қилдим, уни санчди ва уни қотирдим, улардан ёрдам сўради, улар менга ёрдам беришдан бош тортди. Биз унинг гўштидан едик. Биз (душмондан) ажраб қолишдан қўрқди, сўнг Набий соллаллаҳу алайҳи васалламни излаб — отимни гоҳ чоптирар, гоҳ (оддий) юрар ҳолда — бордим. Тун ярмида Бану Ғифордан бир кишига йўлиқдим, мен: ‹Набий соллаллаҳу алайҳи васалламни қаерда қолдирдинг?› дедим. У: ‹Уни Таъҳинда қолдирдим, у Суқёда қайлула қилмоқчи (эди)› деди. Мен: ‹Ё Расулуллаҳ, сизнинг аҳлингиз (ашобларингиз) сенга Аллаҳнинг саломи ва раҳматини йўллаяпти, улар сендан ажраб (кесиб) олинишидан қўрқди, уларни кут› дедим. Мен: ‹Ё Расулуллаҳ, мен ёввойи эшак овлади, менда ундан ортиқ(қолдиқ) бор› дедим. У зот қавмга: «Енглар» дедилар — ҳолбуки улар муҳрим (иҳромда) эди.