حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ أَبِي سَعِيدٍ الْمَقْبُرِيِّ، عَنْ أَبِي شُرَيْحٍ الْعَدَوِيِّ، أَنَّهُ قَالَ لِعَمْرِو بْنِ سَعِيدٍ، وَهُوَ يَبْعَثُ الْبُعُوثَ إِلَى مَكَّةَ ائْذَنْ لِي أَيُّهَا الأَمِيرُ أُحَدِّثْكَ قَوْلاً قَامَ بِهِ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لِلْغَدِ مِنْ يَوْمِ الْفَتْحِ، فَسَمِعَتْهُ أُذُنَاىَ، وَوَعَاهُ قَلْبِي، وَأَبْصَرَتْهُ عَيْنَاىَ حِينَ تَكَلَّمَ بِهِ، إِنَّهُ حَمِدَ اللَّهَ، وَأَثْنَى عَلَيْهِ، ثُمَّ قَالَ " إِنَّ مَكَّةَ حَرَّمَهَا اللَّهُ وَلَمْ يُحَرِّمْهَا النَّاسُ، فَلاَ يَحِلُّ لاِمْرِئٍ يُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الآخِرِ أَنْ يَسْفِكَ بِهَا دَمًا وَلاَ يَعْضُدَ بِهَا شَجَرَةً، فَإِنْ أَحَدٌ تَرَخَّصَ لِقِتَالِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقُولُوا لَهُ إِنَّ اللَّهَ أَذِنَ لِرَسُولِهِ صلى الله عليه وسلم وَلَمْ يَأْذَنْ لَكُمْ، وَإِنَّمَا أَذِنَ لِي سَاعَةً مِنْ نَهَارٍ، وَقَدْ عَادَتْ حُرْمَتُهَا الْيَوْمَ كَحُرْمَتِهَا بِالأَمْسِ، وَلْيُبَلِّغِ الشَّاهِدُ الْغَائِبَ ". فَقِيلَ لأَبِي شُرَيْحٍ مَا قَالَ لَكَ عَمْرٌو قَالَ أَنَا أَعْلَمُ بِذَلِكَ مِنْكَ يَا أَبَا شُرَيْحٍ، إِنَّ الْحَرَمَ لاَ يُعِيذُ عَاصِيًا، وَلاَ فَارًّا بِدَمٍ، وَلاَ فَارًّا بِخَرْبَةٍ. خَرْبَةٌ بَلِيَّةٌ.
Қутайба бизга айтди: Лайс бизга айтди, Саъид ибн Абу Саъид Мақбурийдан, у Абу Шурайҳ Адавийдан: У Амр ибн Саъидга — у Маккага лашкарлар юбораётган пайтида — деди: ‹Менга изн бер, эй амир, мен сенга Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам Фатҳ (Макка фатҳи) кунининг эртасида айтган бир сўзни айтай. Мен уни икки қулогим билан эшитди, қалбим уни англаб (ёдга) олди ва кўзларим уни — у зот уни сўзлаётган пайтда — кўрди: У зот Аллаҳга ҳамд айтди, унга сано (мақтов) айтди, сўнг: ‹Албатта Маккани Аллаҳ ҳаром (муқаддас) қилди, уни одамлар ҳаром қилмади. Аллаҳга ва охират кунига иймон келтирган кишига унда қон тўкиши ва унда бирор дарахтни кесиши ҳалол эмас. Агар кимса Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг (унда) жанг қилгани (сабаб)ли (ўзига) рухсат (деб) олса, унга: ‹Аллаҳ Ўз расули соллаллаҳу алайҳи васалламга изн берди, сизларга изн бермади› деб айтинглар. У менга фақат кундузнинг бир соатида изн берди, бугун эса унинг ҳурмати кечаги (кун)даги ҳурматидек қайтди (тикланди). Ҳозир бўлган (киши) ғойибга етказсин› дедилар›. Абу Шурайҳга: ‹Сенга Амр нима деди?› дейилди. У: ‹Мен буни сендан кўра билувчироқман, эй Абу Шурайҳ, албатта Ҳарам осийни (гуноҳкорни) паноҳ бермайди, на қон (қотил) билан қочган кишини, на ‹харба› (ўғирлик-зарар) билан қочган кишини› деди. ‹Харба› — балийя (зарар, жиноят)дир.