حَدَّثَنَا سَعِيدُ بْنُ عُفَيْرٍ، قَالَ حَدَّثَنَا ابْنُ وَهْبٍ، عَنْ يُونُسَ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، قَالَ قَالَ حُمَيْدُ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ سَمِعْتُ مُعَاوِيَةَ، خَطِيبًا يَقُولُ سَمِعْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " مَنْ يُرِدِ اللَّهُ بِهِ خَيْرًا يُفَقِّهْهُ فِي الدِّينِ، وَإِنَّمَا أَنَا قَاسِمٌ وَاللَّهُ يُعْطِي، وَلَنْ تَزَالَ هَذِهِ الأُمَّةُ قَائِمَةً عَلَى أَمْرِ اللَّهِ لاَ يَضُرُّهُمْ مَنْ خَالَفَهُمْ حَتَّى يَأْتِيَ أَمْرُ اللَّهِ ".
Бизга Саид ибн Уфайр ривоят қилди, у деди: бизга Ибн Ваҳб, Юнусдан, у Ибн Шиҳобдан ривоят қилди, у деди: Ҳумайд ибн Абдурраҳмон деди: мен Муовияни хатиб (сифатида) шундай деганини эшитдим: мен Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни шундай деяётганларини эшитдим: «Аллаҳ кимга яхшиликни ирода қилса, уни дийнда (чуқур) фаҳмли қилади. Мен фақат тақсимловчиман, берувчи эса Аллаҳдир. Бу уммат токи Аллаҳнинг амри (қиёмат) келгунча, Аллаҳнинг иши узра (собит) тураверади; уларга мухолиф бўлганлар зарар етказа олмайди.»