حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ حَدَّثَنِي سُلَيْمَانُ، عَنْ عَمْرِو بْنِ أَبِي عَمْرٍو، عَنْ سَعِيدِ بْنِ أَبِي سَعِيدٍ الْمَقْبُرِيِّ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، أَنَّهُ قَالَ قِيلَ يَا رَسُولَ اللَّهِ، مَنْ أَسْعَدُ النَّاسِ بِشَفَاعَتِكَ يَوْمَ الْقِيَامَةِ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " لَقَدْ ظَنَنْتُ يَا أَبَا هُرَيْرَةَ أَنْ لاَ يَسْأَلَنِي عَنْ هَذَا الْحَدِيثِ أَحَدٌ أَوَّلُ مِنْكَ، لِمَا رَأَيْتُ مِنْ حِرْصِكَ عَلَى الْحَدِيثِ، أَسْعَدُ النَّاسِ بِشَفَاعَتِي يَوْمَ الْقِيَامَةِ مَنْ قَالَ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ، خَالِصًا مِنْ قَلْبِهِ أَوْ نَفْسِهِ ".
Бизга Абдулазиз ибн Абдуллаҳ ривоят қилди, у деди: менга Сулаймон, Амр ибн Абу Амрдан, у Саид ибн Абу Саид ал-Мақбурийдан, у Абу Ҳурайрадан ривоят қилдики, у деди: «Эй Расулуллаҳ, қиёмат куни шафоатингизга энг бахтли (сазовор) ким?» дейилди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Эй Абу Ҳурайра, сенинг ҳадисга бўлган ҳирсингни кўриб, мен бу ҳадис ҳақида мендан сендан олдин ҳеч ким сўрамайди деб ўйлагандим. Қиёмат куни шафоатимга энг бахтли (киши) — қалбидан, ёки нафсидан, холис (ихлос билан) ‹Аллаҳдан ўзга илоҳ йўқ› деган кишидир,» дедилар.