حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يُوسُفَ، قَالَ حَدَّثَنِي اللَّيْثُ، قَالَ حَدَّثَنِي سَعِيدٌ، عَنْ أَبِي شُرَيْحٍ، أَنَّهُ قَالَ لِعَمْرِو بْنِ سَعِيدٍ وَهْوَ يَبْعَثُ الْبُعُوثَ إِلَى مَكَّةَ ائْذَنْ لِي أَيُّهَا الأَمِيرُ أُحَدِّثْكَ قَوْلاً قَامَ بِهِ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم الْغَدَ مِنْ يَوْمِ الْفَتْحِ، سَمِعَتْهُ أُذُنَاىَ وَوَعَاهُ قَلْبِي، وَأَبْصَرَتْهُ عَيْنَاىَ، حِينَ تَكَلَّمَ بِهِ، حَمِدَ اللَّهَ وَأَثْنَى عَلَيْهِ ثُمَّ قَالَ " إِنَّ مَكَّةَ حَرَّمَهَا اللَّهُ، وَلَمْ يُحَرِّمْهَا النَّاسُ، فَلاَ يَحِلُّ لاِمْرِئٍ يُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الآخِرِ أَنْ يَسْفِكَ بِهَا دَمًا، وَلاَ يَعْضِدَ بِهَا شَجَرَةً، فَإِنْ أَحَدٌ تَرَخَّصَ لِقِتَالِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِيهَا فَقُولُوا إِنَّ اللَّهَ قَدْ أَذِنَ لِرَسُولِهِ، وَلَمْ يَأْذَنْ لَكُمْ. وَإِنَّمَا أَذِنَ لِي فِيهَا سَاعَةً مِنْ نَهَارٍ، ثُمَّ عَادَتْ حُرْمَتُهَا الْيَوْمَ كَحُرْمَتِهَا بِالأَمْسِ، وَلْيُبَلِّغِ الشَّاهِدُ الْغَائِبَ ". فَقِيلَ لأَبِي شُرَيْحٍ مَا قَالَ عَمْرٌو قَالَ أَنَا أَعْلَمُ مِنْكَ يَا أَبَا شُرَيْحٍ، لاَ يُعِيذُ عَاصِيًا، وَلاَ فَارًّا بِدَمٍ، وَلاَ فَارًّا بِخَرْبَةٍ.
Бизга Абдуллаҳ ибн Юсуф ривоят қилди, у деди: менга ал-Лайс ривоят қилди, у деди: менга Саид, Абу Шурайҳдан ривоят қилдики, у Амр ибн Саидга — у Маккага қўшинлар юбораётган пайтида — деди: «Эй амир, менга рухсат бер, сенга Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Фатҳ кунининг эртасига айтган бир сўзни айтиб берай; уни қулоқларим эшитган, қалбим ёдда сақлаган ва у сўзлаётганда кўзларим кўрган. У Аллаҳга ҳамд ва сано айтиб, сўнг: ‹Албатта, Маккани Аллаҳ ҳаромли (муқаддас) қилган, уни одамлар ҳаромли қилмаган. Бас, Аллаҳга ва охират кунига иймон келтирган кишига унда қон тўкиш ва дарахтини кесиш ҳалол эмас. Агар бирор киши Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг унда жанг қилгани(ни далил қилиб) рухсат изласа, унга: Аллаҳ Ўз Расулига рухсат берган, сизларга рухсат бермаган, денглар. Менга ҳам унда фақат кундузнинг бир соати рухсат берилди; сўнг унинг ҳурмати бугун ҳам кечаги ҳурматидек қайтди. Ҳозир бўлган ғойибга етказсин,› дедилар,» деди. Абу Шурайҳга: «Амр (сенга) нима деди?» дейилди. У: «Мен буни сендан яхшироқ биламан, эй Абу Шурайҳ: у (Макка) на осийни, на қон (тўкиб) қочганни, на ўғирлик қилиб қочганни паноҳ қилмайди,» деди.