حَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ مُوسَى، عَنْ إِسْرَائِيلَ، عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ، عَنِ الأَسْوَدِ، قَالَ قَالَ لِي ابْنُ الزُّبَيْرِ كَانَتْ عَائِشَةُ تُسِرُّ إِلَيْكَ كَثِيرًا فَمَا حَدَّثَتْكَ فِي الْكَعْبَةِ قُلْتُ قَالَتْ لِي قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " يَا عَائِشَةُ، لَوْلاَ قَوْمُكِ حَدِيثٌ عَهْدُهُمْ ـ قَالَ ابْنُ الزُّبَيْرِ بِكُفْرٍ ـ لَنَقَضْتُ الْكَعْبَةَ فَجَعَلْتُ لَهَا بَابَيْنِ باب يَدْخُلُ النَّاسُ، وَبَابٌ يَخْرُجُونَ ". فَفَعَلَهُ ابْنُ الزُّبَيْرِ.
Бизга Убайдуллаҳ ибн Мусо, Исроилдан, у Абу Ишоқдан, у ал-Асваддан ривоят қилди, у деди: Ибн аз-Зубайр менга: «Оиша сенга кўп (сир) айтиб турарди; у сенга Каъба ҳақида нима деди?» деди. Мен: «У менга: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам): ‹Эй Оиша, агар қавминг яқинда — Ибн аз-Зубайр: ‹куфрда бўлган› деди — бўлмаганида, Каъбани бузиб, унга икки эшик қилардим: бир эшикдан одамлар кирарди, бир эшикдан чиқарди›, дедилар, деди,» дедим. Шунда Ибн аз-Зубайр буни (кейинчалик) қилди.