حَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ مُوسَى، عَنْ إِسْرَائِيلَ، عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ، عَنِ الْبَرَاءِ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ كَانَ أَصْحَابُ مُحَمَّدٍ صلى الله عليه وسلم إِذَا كَانَ الرَّجُلُ صَائِمًا، فَحَضَرَ الإِفْطَارُ، فَنَامَ قَبْلَ أَنْ يُفْطِرَ لَمْ يَأْكُلْ لَيْلَتَهُ وَلاَ يَوْمَهُ، حَتَّى يُمْسِيَ، وَإِنَّ قَيْسَ بْنَ صِرْمَةَ الأَنْصَارِيَّ كَانَ صَائِمًا، فَلَمَّا حَضَرَ الإِفْطَارُ أَتَى امْرَأَتَهُ، فَقَالَ لَهَا أَعِنْدَكِ طَعَامٌ قَالَتْ لاَ وَلَكِنْ أَنْطَلِقُ، فَأَطْلُبُ لَكَ. وَكَانَ يَوْمَهُ يَعْمَلُ، فَغَلَبَتْهُ عَيْنَاهُ، فَجَاءَتْهُ امْرَأَتُهُ، فَلَمَّا رَأَتْهُ قَالَتْ خَيْبَةً لَكَ. فَلَمَّا انْتَصَفَ النَّهَارُ غُشِيَ عَلَيْهِ، فَذُكِرَ ذَلِكَ لِلنَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَنَزَلَتْ هَذِهِ الآيَةُ {أُحِلَّ لَكُمْ لَيْلَةَ الصِّيَامِ الرَّفَثُ إِلَى نِسَائِكُمْ} فَفَرِحُوا بِهَا فَرَحًا شَدِيدًا، وَنَزَلَتْ {وَكُلُوا وَاشْرَبُوا حَتَّى يَتَبَيَّنَ لَكُمُ الْخَيْطُ الأَبْيَضُ مِنَ الْخَيْطِ الأَسْوَدِ}.
Убайдуллаҳ ибн Мусо бизга айтди, Исроилдан, у Абу Ишоқдан, у Баро розияллаҳу анҳудан: У деди: Муҳаммад соллаллаҳу алайҳи васалламнинг ашоблари — бир киши рўзадор бўлса, оғиз очиш (вақти) етса-ю, оғиз очишдан олдин ухлаб қолса — ўша кечаси ҳам, кундузи ҳам — кечгача — ҳеч нарса емас эди. Қайс ибн Сирма Ансорий рўзадор эди. Оғиз очиш (вақти) етганида, у хотинининг олдига келиб, унга: ‹Сенда таом борми?› деди. У: ‹Йўқ, лекин мен бориб, сенга (таом) излаб топай› деди. У (Қайс) кундузи ишлаган эди, кўзлари (уйқу) ғолиб келди (ухлаб қолди). Хотини унга келди, уни кўргач: ‹Сенга ноумидлик (йўқсизлик бўлсин)!› деди. Кундуз ярмида (эртаси) у беҳуш бўлди. Бу Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга зикр қилинди. Шунда бу оят нозил бўлди: ‹‹Сизларга рўза кечаси аёлларингизга яқинлик қилиш ҳалол қилинди››. Улар бунга жуда қаттиқ хурсанд бўлди. Ва: ‹‹Еб-ичаверинглар, ҳатто сизларга оқ ип қора ипдан ажраб (равшан) бўлгунча›› (ояти ҳам) нозил бўлди.