حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا جُوَيْرِيَةُ، عَنْ نَافِعٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ ـ رضى الله عنه ـ أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم وَاصَلَ فَوَاصَلَ النَّاسُ فَشَقَّ عَلَيْهِمْ، فَنَهَاهُمْ. قَالُوا إِنَّكَ تُوَاصِلُ. قَالَ " لَسْتُ كَهَيْئَتِكُمْ، إِنِّي أَظَلُّ أُطْعَمُ وَأُسْقَى ".
Мусо ибн Исмоил бизга айтди: Жувайрия бизга айтди, Нофиъдан, у Абдуллаҳ розияллаҳу анҳудан: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам висол (рўзани оғиз очмай улаб) тутди, одамлар ҳам висол тутди, бу уларга машаққат бўлди. Шунда у зот уларни (висолдан) қайтарди. Улар: ‹Сен висол тутяпсан-ку› деди. У зот: «Мен сизларнинг ҳолатингиздек эмасман, мен — таомлантирилган ва суғорилган ҳолда тунайман» дедилар.