حَدَّثَنَا آدَمُ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ الأَنْصَارِيُّ، قَالَ سَمِعْتُ مُحَمَّدَ بْنَ عَمْرِو بْنِ الْحَسَنِ بْنِ عَلِيٍّ، عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ ـ رضى الله عنهم ـ قَالَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي سَفَرٍ، فَرَأَى زِحَامًا، وَرَجُلاً قَدْ ظُلِّلَ عَلَيْهِ، فَقَالَ " مَا هَذَا ". فَقَالُوا صَائِمٌ. فَقَالَ " لَيْسَ مِنَ الْبِرِّ الصَّوْمُ فِي السَّفَرِ ".
Одам бизга айтди: Шуъба бизга айтди: Муҳаммад ибн Абдурраҳмон Ансорий бизга айтди: У деди: Мен Муҳаммад ибн Амр ибн Ҳасан ибн Алидан (эшитди), у Жобир ибн Абдуллаҳ розияллаҳу анҳумдан: У деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам бир сафарда эди, у зот бир тиқилинч (оломон)ни ва устига соя қилинган (соялаб турилган) бир кишини кўрди. У зот: «Бу нима?» дедилар. Улар: ‹Рўзадор› деди. У зот: «Сафарда рўза тутиш яхшиликдан эмас» дедилар.