حَدَّثَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ، عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ، عَنْ فَاطِمَةَ، عَنْ أَسْمَاءَ بِنْتِ أَبِي بَكْرٍ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَتْ أَفْطَرْنَا عَلَى عَهْدِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم يَوْمَ غَيْمٍ، ثُمَّ طَلَعَتِ الشَّمْسُ. قِيلَ لِهِشَامٍ فَأُمِرُوا بِالْقَضَاءِ قَالَ بُدٌّ مِنْ قَضَاءٍ. وَقَالَ مَعْمَرٌ سَمِعْتُ هِشَامًا لاَ أَدْرِي أَقْضَوْا أَمْ لاَ.
Абдуллаҳ ибн Абу Шайба менга айтди: Абу Усома бизга айтди, Ҳишом ибн Урвадан, у Фотимадан, у Асмо бинти Абу Бакр розияллаҳу анҳумадан: У деди: Биз Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам аҳдида булутли бир кун оғиз очди, сўнг қуёш (яна) чиқди. Ҳишомга: ‹Улар қазо (қилишга) буюрилдими?› дейилди. У: ‹Қазодан илож йўқ (қазо лозим)› деди. Маъмар: ‹Мен Ҳишомни (эшитди): ‹Билмайман, улар қазо қилдими ёки йўқми›› деди.