حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ مُوسَى، أَخْبَرَنَا هِشَامُ بْنُ يُوسُفَ، عَنِ ابْنِ جُرَيْجٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي عَطَاءٌ، عَنْ أَبِي صَالِحٍ الزَّيَّاتِ، أَنَّهُ سَمِعَ أَبَا هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ يَقُولُ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " قَالَ اللَّهُ كُلُّ عَمَلِ ابْنِ آدَمَ لَهُ إِلاَّ الصِّيَامَ، فَإِنَّهُ لِي، وَأَنَا أَجْزِي بِهِ. وَالصِّيَامُ جُنَّةٌ، وَإِذَا كَانَ يَوْمُ صَوْمِ أَحَدِكُمْ، فَلاَ يَرْفُثْ وَلاَ يَصْخَبْ، فَإِنْ سَابَّهُ أَحَدٌ، أَوْ قَاتَلَهُ فَلْيَقُلْ إِنِّي امْرُؤٌ صَائِمٌ. وَالَّذِي نَفْسُ مُحَمَّدٍ بِيَدِهِ لَخُلُوفُ فَمِ الصَّائِمِ أَطْيَبُ عِنْدَ اللَّهِ مِنْ رِيحِ الْمِسْكِ، لِلصَّائِمِ فَرْحَتَانِ يَفْرَحُهُمَا إِذَا أَفْطَرَ فَرِحَ، وَإِذَا لَقِيَ رَبَّهُ فَرِحَ بِصَوْمِهِ ".
Иброҳим ибн Мусо бизга айтди: Ҳишом ибн Юсуф бизга хабар берди, Ибн Журайждан: У деди: Ато менга хабар берди, Абу Солиҳ Зайётдан: У Абу Ҳурайра розияллаҳу анҳуни шундай деганини эшитди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Аллаҳ: ‹Одам боласининг ҳар бир амали ўзи учун, фақат рўзадан бошқа, чунки у Меники, ва Мен унинг (мукофотини) бераман› деди. Рўза — қалқондир. Бирингизнинг рўза куни бўлса, яқинлик (сўзи) қилмасин ва шовқин (жанжал) қилмасин. Агар уни бирор киши сўкса ёки у билан урушса, ‹Мен рўзадор кишиман› десин. Муҳаммаднинг жони қўлида бўлган зотга қасамки, рўзадорнинг оғзи ҳиди (хулуфи) Аллаҳ ҳузурида миск ҳидидан кўра хушбўйроқдир. Рўзадорга икки шодлик (хурсандчилик) бор: оғиз очганида шод бўлади, Роббига йўлиқганида рўзаси (сабабли) шод бўлади» дедилар.