حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، وَمُحَمَّدٌ، قَالاَ أَخْبَرَنَا عَبْدَةُ، عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ قَالَتْ نَهَى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَنِ الْوِصَالِ، رَحْمَةً لَهُمْ فَقَالُوا إِنَّكَ تُوَاصِلُ. قَالَ " إِنِّي لَسْتُ كَهَيْئَتِكُمْ، إِنِّي يُطْعِمُنِي رَبِّي وَيَسْقِينِ ". قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ لَمْ يَذْكُرْ عُثْمَانُ رَحْمَةً لَهُمْ.
Usmon ibn Abu Shayba va Muhammad bizga aytdi: Ikkalasi: Abda bizga xabar berdi, Hishom ibn Urvadan, u otasidan, u Oisha roziyallahu anhodan: U dedi: Rasulullah sollallahu alayhi vasallam ularga rahm qilib, visoldan qaytardi. Ular: ‹Sen visol tutyapsan-ku› dedi. U zot: «Men sizlarning holatingizdek emasman, men — Robbim meni taomlantirgan va sug'organ holda (tunayman)» dedilar. Abu Abdulloh (Buxoriy) dedi: Usmon ‹ularga rahm qilib›ni zikr qilmadi.