حَدَّثَنَا عَبْدُ الْغَفَّارِ بْنُ دَاوُدَ، حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، عَنْ عَمْرِو بْنِ أَبِي عَمْرٍو، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ قَدِمَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم خَيْبَرَ، فَلَمَّا فَتَحَ اللَّهُ عَلَيْهِ الْحِصْنَ ذُكِرَ لَهُ جَمَالُ صَفِيَّةَ بِنْتِ حُيَىِّ بْنِ أَخْطَبَ، وَقَدْ قُتِلَ زَوْجُهَا، وَكَانَتْ عَرُوسًا، فَاصْطَفَاهَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لِنَفْسِهِ فَخَرَجَ بِهَا، حَتَّى بَلَغْنَا سَدَّ الرَّوْحَاءِ حَلَّتْ، فَبَنَى بِهَا، ثُمَّ صَنَعَ حَيْسًا فِي نِطَعٍ صَغِيرٍ، ثُمَّ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " آذِنْ مَنْ حَوْلَكَ ". فَكَانَتْ تِلْكَ وَلِيمَةَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلَى صَفِيَّةَ، ثُمَّ خَرَجْنَا إِلَى الْمَدِينَةِ، قَالَ فَرَأَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يُحَوِّي لَهَا وَرَاءَهُ بِعَبَاءَةٍ، ثُمَّ يَجْلِسُ عِنْدَ بَعِيرِهِ فَيَضَعُ رُكْبَتَهُ، فَتَضَعُ صَفِيَّةُ رِجْلَهَا عَلَى رُكْبَتِهِ، حَتَّى تَرْكَبَ.
Бизга Абдулғаффор ибн Довуд ривоят қилди, бизга Яъқуб ибн Абдурроҳмон ривоят қилди, у Амр ибн Абу Амрдан, у Анас ибн Моликдан (розияллаҳу анҳу), у деди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Хайбарга келди. Аллаҳ унга қалъани фатҳ қилиб берганда, унга Сафийя бинти Ҳуяй ибн Ахтабнинг гўзаллиги зикр қилинди — унинг эри ўлдирилган, ўзи келинчак эди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) уни ўзига танлаб олди ва у билан чиқди. Саддур-Равҳо (деган жой)га етганимизда, у (ҳайздан) пок бўлди, у (Набий) у билан қовушди. Сўнг кичик бир тери (дастурхон)да ҳайс (хурмо-ёғ-пишлоқ таоми) тайёрлади, сўнг Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) деди: «Атрофингдагиларни хабардор қил». Бу Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг Сафийя (никоҳи) учун валимаси (тўй зиёфати) эди. Сўнг биз Мадинага чиқдик. У деди: Мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни унга (Сафийяга) орқасида або (ридот) билан тўсиқ қилаётганини кўрдим, сўнг туясининг ёнида ўтириб, тиззасини қўярди, Сафийя эса оёғини унинг тиззасига қўйиб, миниб оларди.