حَدَّثَنَا عَلِيٌّ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، قَالَ عَمْرٌو كَانَ هَا هُنَا رَجُلٌ اسْمُهُ نَوَّاسٌ، وَكَانَتْ عِنْدَهُ إِبِلٌ هِيمٌ، فَذَهَبَ ابْنُ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ فَاشْتَرَى تِلْكَ الإِبِلَ مِنْ شَرِيكٍ لَهُ، فَجَاءَ إِلَيْهِ شَرِيكُهُ فَقَالَ بِعْنَا تِلْكَ الإِبِلَ. فَقَالَ مِمَّنْ بِعْتَهَا قَالَ مِنْ شَيْخٍ، كَذَا وَكَذَا. فَقَالَ وَيْحَكَ ذَاكَ ـ وَاللَّهِ ـ ابْنُ عُمَرَ. فَجَاءَهُ فَقَالَ إِنَّ شَرِيكِي بَاعَكَ إِبِلاً هِيمًا، وَلَمْ يَعْرِفْكَ. قَالَ فَاسْتَقْهَا. قَالَ فَلَمَّا ذَهَبَ يَسْتَاقُهَا فَقَالَ دَعْهَا، رَضِينَا بِقَضَاءِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لاَ عَدْوَى. سَمِعَ سُفْيَانُ عَمْرًا.
Али бизга айтди: Суфён бизга айтди: Амр деди: Бу ерда исми Наввос бўлган бир киши бор эди, унинг ёнида чанқоқ (сувсиз) туялар бор эди. Ибн Умар розияллаҳу анҳума бориб, ўша туяларни унинг шерикидан сотиб олди. Шериги унга келиб: ‹Биз ўша туяларни сотдик› деди. У: ‹Кимга сотдинг?› деди. У: ‹Фалон-фалон (деган) бир чолга› деди. У: ‹Сенга вой, у — Аллаҳга қасамки — Ибн Умар!› деди. У (Наввос) унга келиб: ‹Менинг шеригим сенга чанқоқ (касал) туяларни сотди, сени танимай› деди. У (Ибн Умар): ‹Бўлмаса, уларни ҳайдаб кет› деди. У деди: У уларни ҳайдаб кетмоқчи бўлганида, у (Ибн Умар): ‹Уларни қўй, биз Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг ҳукмига розимиз: юқумлилик (адво) йўқ› деди. Суфён Амрни эшитди.