حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَنَّهُ قَالَ " إِذَا تَبَايَعَ الرَّجُلاَنِ فَكُلُّ وَاحِدٍ مِنْهُمَا بِالْخِيَارِ، مَا لَمْ يَتَفَرَّقَا، وَكَانَا جَمِيعًا، أَوْ يُخَيِّرُ أَحَدُهُمَا الآخَرَ فَتَبَايَعَا عَلَى ذَلِكَ، فَقَدْ وَجَبَ الْبَيْعُ، وَإِنْ تَفَرَّقَا بَعْدَ أَنْ يَتَبَايَعَا، وَلَمْ يَتْرُكْ وَاحِدٌ مِنْهُمَا الْبَيْعَ، فَقَدْ وَجَبَ الْبَيْعُ ".
Қутайба бизга айтди: Лайс бизга айтди, Нофиъдан, у Ибн Умар розияллаҳу анҳумадан, у Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламдан: У зот: «Икки киши ўзаро савдо қилса, ҳар бири — улар ажралмагунча, бирга (турган) ҳолда — ихтиёрли, ёки бири бошқасига ихтиёр берса (танлатса), улар шунинг устида савдо қилса, савдо вожиб (лозим) бўлади. Ва агар улар савдо қилгандан кейин ажралса, улардан бири савдони тарк қилмаган бўлса, савдо вожиб бўлди» дедилар.