حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ سِنَانٍ، حَدَّثَنَا فُلَيْحٌ، حَدَّثَنَا هِلاَلٌ، عَنْ عَطَاءِ بْنِ يَسَارٍ، قَالَ لَقِيتُ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عَمْرِو بْنِ الْعَاصِ ـ رضى الله عنهما ـ قُلْتُ أَخْبِرْنِي عَنْ صِفَةِ، رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي التَّوْرَاةِ. قَالَ أَجَلْ، وَاللَّهِ إِنَّهُ لَمَوْصُوفٌ فِي التَّوْرَاةِ بِبَعْضِ صِفَتِهِ فِي الْقُرْآنِ يَا أَيُّهَا النَّبِيُّ إِنَّا أَرْسَلْنَاكَ شَاهِدًا وَمُبَشِّرًا وَنَذِيرًا، وَحِرْزًا لِلأُمِّيِّينَ، أَنْتَ عَبْدِي وَرَسُولِي سَمَّيْتُكَ الْمُتَوَكِّلَ، لَيْسَ بِفَظٍّ وَلاَ غَلِيظٍ وَلاَ سَخَّابٍ فِي الأَسْوَاقِ، وَلاَ يَدْفَعُ بِالسَّيِّئَةِ السَّيِّئَةَ وَلَكِنْ يَعْفُو وَيَغْفِرُ، وَلَنْ يَقْبِضَهُ اللَّهُ حَتَّى يُقِيمَ بِهِ الْمِلَّةَ الْعَوْجَاءَ بِأَنْ يَقُولُوا لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ. وَيَفْتَحُ بِهَا أَعْيُنًا عُمْيًا، وَآذَانًا صُمًّا، وَقُلُوبًا غُلْفًا. تَابَعَهُ عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ أَبِي سَلَمَةَ عَنْ هِلاَلٍ. وَقَالَ سَعِيدٌ عَنْ هِلاَلٍ عَنْ عَطَاءٍ عَنِ ابْنِ سَلاَمٍ. غُلْفٌ كُلُّ شَىْءٍ فِي غِلاَفٍ، سَيْفٌ أَغْلَفُ، وَقَوْسٌ غَلْفَاءُ، وَرَجُلٌ أَغْلَفُ إِذَا لَمْ يَكُنْ مَخْتُونًا.
Бизга Муҳаммад ибн Синон ривоят қилди, бизга Фулайҳ ривоят қилди, бизга Ҳилол ривоят қилди, у Ато ибн Ясордан, у деди: Мен Абдуллаҳ ибн Амр ибн Осни (розияллаҳу анҳумо) учратдим. Мен дедим: Менга Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг Тавротдаги сифатини хабар бер. У деди: Ҳа, Аллаҳга қасамки, у Тавротда Қуръандаги баъзи сифатлари билан таърифланган: «Эй Набий, Биз сени гувоҳ, хушхабар берувчи ва огоҳлантирувчи қилиб, уммийлар (саводсизлар) учун сақловчи қилиб юбордик. Сен Менинг бандам ва Расулимсан, Мен сени Мутаваккил (Аллаҳга таваккул қилувчи) деб атадим. У қўпол ҳам, қаттиққўл ҳам, бозорларда бақироқ ҳам эмас. У ёмонликни ёмонлик билан қайтармайди, балки авф этади ва кечиради. Аллаҳ уни ўлдирмайди, токи у билан эгри миллатни: ла илаҳа иллаллаҳ дейишлари билан тўғриламагунча. У билан кўр кўзларни, кар қулоқларни ва парда тортилган қалбларни очади». Буни Абдулазиз ибн Абу Салама Ҳилолдан ривоят қилиб мутобаъа қилди. Саид эса Ҳилолдан, у Атодан, у Ибн Саломдан деди. «Гулф» — пардада бўлган ҳар бир нарса: «сайфун аглаф» (қинли қилич), «қавсун галфў» (қопланган камон), «ражулун аглаф» — суннат қилинмаган киши.