حَدَّثَنِي عَلِيُّ بْنُ الْهَيْثَمِ، حَدَّثَنَا مُعَلًّى، حَدَّثَنَا هُشَيْمٌ، أَخْبَرَنَا حُمَيْدٌ، حَدَّثَنَا أَنَسُ بْنُ مَالِكٍ ـ رضى الله عنه ـ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَنَّهُ نَهَى عَنْ بَيْعِ الثَّمَرَةِ حَتَّى يَبْدُوَ صَلاَحُهَا، وَعَنِ النَّخْلِ حَتَّى يَزْهُوَ. قِيلَ وَمَا يَزْهُو قَالَ يَحْمَارُّ أَوْ يَصْفَارُّ.
Менга Али ибн Ҳайсам ривоят қилди, бизга Муалла ривоят қилди, бизга Ҳушайм ривоят қилди, бизга Ҳумайд хабар берди, бизга Анас ибн Молик (розияллаҳу анҳу) ривоят қилди, у Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан: У мевани — токи унинг яхши ҳолати кўринмагунча — ва хурмо (дарахти мева)сини — токи у заҳв қилмагунча — сотишдан ман қилди. Сўралди: Заҳв қилиш нима? У деди: Қизариши ёки сарғайиши.