حَدَّثَنَا الْمَكِّيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، أَخْبَرَنَا ابْنُ جُرَيْجٍ، أَخْبَرَنِي إِبْرَاهِيمُ بْنُ مَيْسَرَةَ، عَنْ عَمْرِو بْنِ الشَّرِيدِ، قَالَ وَقَفْتُ عَلَى سَعْدِ بْنِ أَبِي وَقَّاصٍ، فَجَاءَ الْمِسْوَرُ بْنُ مَخْرَمَةَ فَوَضَعَ يَدَهُ عَلَى إِحْدَى مَنْكِبَىَّ إِذْ جَاءَ أَبُو رَافِعٍ مَوْلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ يَا سَعْدُ ابْتَعْ مِنِّي بَيْتَىَّ فِي دَارِكَ. فَقَالَ سَعْدٌ وَاللَّهِ مَا أَبْتَاعُهُمَا. فَقَالَ الْمِسْوَرُ وَاللَّهِ لَتَبْتَاعَنَّهُمَا. فَقَالَ سَعْدٌ وَاللَّهِ لاَ أَزِيدُكَ عَلَى أَرْبَعَةِ آلاَفٍ، مُنَجَّمَةٍ أَوْ مُقَطَّعَةٍ. قَالَ أَبُو رَافِعٍ لَقَدْ أُعْطِيتُ بِهَا خَمْسَمِائَةِ دِينَارٍ، وَلَوْلاَ أَنِّي سَمِعْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " الْجَارُ أَحَقُّ بِسَقَبِهِ ". مَا أَعْطَيْتُكَهَا بِأَرْبَعَةِ آلاَفٍ، وَأَنَا أُعْطَى بِهَا خَمْسَمِائَةِ دِينَارٍ. فَأَعْطَاهَا إِيَّاهُ.
Бизга Маккий ибн Иброҳим ривоят қилди, бизга Ибн Журайж хабар берди, менга Иброҳим ибн Майсара хабар берди, у Амр ибн Шариддан, у деди: Мен Саъд ибн Абу Ваққоснинг олдида турган эдим. Шунда Мисвар ибн Махрама келиб, қўлини менинг елкаларимнинг бирига қўйди. Шу пайт Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг мавлоси Абу Рофиъ келиб деди: Ё Саъд, сенинг ҳовлингдаги икки уйимни мендан сотиб ол. Саъд деди: Аллаҳга қасамки, уларни сотиб олмайман. Мисвар деди: Аллаҳга қасамки, уларни албатта сотиб оласан. Саъд деди: Аллаҳга қасамки, сенга тўрт минг (дирҳам)дан, бўлиб-бўлиб (тўлаш) шарти билан ортиқ бермайман. Абу Рофиъ деди: Менга буларга беш юз динор берилган эди, агар мен Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни: «Қўшни ўз яқинлиги (сабабли) ҳақлироқдир» деяётганини эшитмаганимда, уларни сенга тўрт мингга бермас эдим, ҳолбуки менга буларга беш юз динор берилмоқда. Сўнг уни унга берди.