وَقَالَ اللَّيْثُ عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ، عَنْ أَنَسٍ ـ رضى الله عنه ـ دَعَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم الأَنْصَارَ لِيُقْطِعَ لَهُمْ بِالْبَحْرَيْنِ، فَقَالُوا يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنْ فَعَلْتَ فَاكْتُبْ لإِخْوَانِنَا مِنْ قُرَيْشٍ بِمِثْلِهَا، فَلَمْ يَكُنْ ذَلِكَ عِنْدَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " إِنَّكُمْ سَتَرَوْنَ بَعْدِي أَثَرَةً فَاصْبِرُوا حَتَّى تَلْقَوْنِي ".
Лайс Яҳё ибн Саиддан, у Анасдан (розияллаҳу анҳу) деди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Ансорни — уларга Баҳрайндан (ер) ажратиб бериш учун — чақирди. Улар: Ё Расулуллаҳ, агар (шундай) қилсанг, Қурайшдан бўлган биродарларимизга ҳам шунинг мислини ёз (ажрат), дедилар. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)да у (ер) бўлмади, у деди: «Сизлар мендан кейин (ўзгаларнинг) устун қўйилишини кўрасиз, сабр қилинглар, токи менга йўлиқгунгиз қадар».