حَدَّثَنَا مُحَمَّدٌ، أَخْبَرَنَا مَخْلَدٌ، قَالَ أَخْبَرَنِي ابْنُ جُرَيْجٍ، قَالَ حَدَّثَنِي ابْنُ شِهَابٍ، عَنْ عُرْوَةَ بْنِ الزُّبَيْرِ، أَنَّهُ حَدَّثَهُ أَنَّ رَجُلاً مِنَ الأَنْصَارِ خَاصَمَ الزُّبَيْرَ فِي شِرَاجٍ مِنَ الْحَرَّةِ يَسْقِي بِهَا النَّخْلَ. فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " اسْقِ يَا زُبَيْرُ ـ فَأَمَرَهُ بِالْمَعْرُوفِ ـ ثُمَّ أَرْسِلْ إِلَى جَارِكَ ". فَقَالَ الأَنْصَارِيُّ أَنْ كَانَ ابْنَ عَمَّتِكَ. فَتَلَوَّنَ وَجْهُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ثُمَّ قَالَ " اسْقِ ثُمَّ احْبِسْ حَتَّى يَرْجِعَ الْمَاءُ إِلَى الْجَدْرِ ". وَاسْتَوْعَى لَهُ حَقَّهُ. فَقَالَ الزُّبَيْرُ وَاللَّهِ إِنَّ هَذِهِ الآيَةَ أُنْزِلَتْ فِي ذَلِكَ {َلاَ وَرَبِّكِ لاَ يُؤْمِنُونَ حَتَّى يُحَكِّمُوكَ فِيمَا شَجَرَ بَيْنَهُمْ}. قَالَ لِي ابْنُ شِهَابٍ فَقَدَّرَتِ الأَنْصَارُ وَالنَّاسُ قَوْلَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم " اسْقِ ثُمَّ احْبِسْ حَتَّى يَرْجِعَ إِلَى الْجَدْرِ ". وَكَانَ ذَلِكَ إِلَى الْكَعْبَيْنِ.
Бизга Муҳаммад ривоят қилди, бизга Махлад хабар берди, у деди: Менга Ибн Журайж хабар берди, у деди: Менга Ибн Шиҳоб ривоят қилди, у Урва ибн Зубайрдан, у унга ривоят қилди: Ансордан бир киши Зубайр билан — Ҳарра ариқларидан бир ариқ, у билан хурмони суғорадиган — ҳақида талашди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) деди: «Суғор, эй Зубайр — уни урунка (юмшоқлик) билан буюрди — сўнг қўшнингга (сувни) юбор». Ансорий: У амманг ўғли бўлгани учунми? деди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг юзи ўзгарди, сўнг деди: «Суғор, сўнг сув деворга қайтгунча тўсиб тур». У (Набий) унга (Зубайрга) ҳақини тўлиқ олдирди. Зубайр деди: Аллаҳга қасамки, албатта бу оят шу ҳақда нозил бўлган: «Йўқ, Роббингга қасамки, улар ўз ораларида чиққан низода сени ҳакам қилмагунларича иймон келтирмайдилар». Менга Ибн Шиҳоб деди: Ансор ва одамлар Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг: «Суғор, сўнг сув деворга қайтгунча тўсиб тур» деган сўзини ўлчов (меъёр) қилиб олдилар — бу (сув) икки тўпиққача (етар) эди.