بَابُ كَانَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِذَا لَمْ يُقَاتِلْ أَوَّلَ النَّهَارِ أَخَّرَ الْقِتَالَ حَتَّى تَزُولَ الشَّمْسُ
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ، حَدَّثَنَا مُعَاوِيَةُ بْنُ عَمْرٍو، حَدَّثَنَا أَبُو إِسْحَاقَ، عَنْ مُوسَى بْنِ عُقْبَةَ، عَنْ سَالِمٍ أَبِي النَّضْرِ، مَوْلَى عُمَرَ بْنِ عُبَيْدِ اللَّهِ وَكَانَ كَاتِبًا لَهُ قَالَ كَتَبَ إِلَيْهِ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ أَبِي أَوْفَى ـ رضى الله عنهما ـ فَقَرَأْتُهُ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي بَعْضِ أَيَّامِهِ الَّتِي لَقِيَ فِيهَا انْتَظَرَ حَتَّى مَالَتِ الشَّمْسُ. ثُمَّ قَامَ فِي النَّاسِ قَالَ " أَيُّهَا النَّاسُ، لاَ تَتَمَنَّوْا لِقَاءَ الْعَدُوِّ، وَسَلُوا اللَّهَ الْعَافِيَةَ، فَإِذَا لَقِيتُمُوهُمْ فَاصْبِرُوا، وَاعْلَمُوا أَنَّ الْجَنَّةَ تَحْتَ ظِلاَلِ السُّيُوفِ، ثُمَّ قَالَ اللَّهُمَّ مُنْزِلَ الْكِتَابِ وَمُجْرِيَ السَّحَابِ وَهَازِمَ الأَحْزَابِ، اهْزِمْهُمْ وَانْصُرْنَا عَلَيْهِمْ ".
Абдуллаҳ ибн Муҳаммад бизга айтди, Муовия ибн Амр бизга айтди, Абу Исъҳоқ бизга айтди, Мусо ибн Уқбадан, Солим Абун-Назрдан — Умар ибн Убайдуллаҳнинг озод қилган қули, у унинг котиби эди — у деди: Абдуллаҳ ибн Абу Авфо розияллаҳу анҳумо унга (хат) ёзди, мен уни ўқидим: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам (душман билан) тўқнашган кунларидан бирида, қуёш оғгунча кутди. Сўнг одамлар орасида туриб деди: «Эй одамлар, душман билан учрашишни тиламанглар, Аллаҳдан офият (саломатлик) сўранглар. Агар уларга рўбару келсангиз, сабр қилинглар ва билингки, жаннат қиличлар сояси остидадир». Сўнг деди: «Аллаҳим, эй Китобни нозил қилгувчи, булутни ҳайдагувчи, (кофир) тўдаларни мағлуб қилгувчи! Уларни мағлуб қил ва бизни уларга қарши нусратла».
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ، حَدَّثَنَا مُعَاوِيَةُ بْنُ عَمْرٍو، حَدَّثَنَا أَبُو إِسْحَاقَ، عَنْ مُوسَى بْنِ عُقْبَةَ، عَنْ سَالِمٍ أَبِي النَّضْرِ، مَوْلَى عُمَرَ بْنِ عُبَيْدِ اللَّهِ وَكَانَ كَاتِبًا لَهُ قَالَ كَتَبَ إِلَيْهِ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ أَبِي أَوْفَى ـ رضى الله عنهما ـ فَقَرَأْتُهُ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي بَعْضِ أَيَّامِهِ الَّتِي لَقِيَ فِيهَا انْتَظَرَ حَتَّى مَالَتِ الشَّمْسُ. ثُمَّ قَامَ فِي النَّاسِ قَالَ " أَيُّهَا النَّاسُ، لاَ تَتَمَنَّوْا لِقَاءَ الْعَدُوِّ، وَسَلُوا اللَّهَ الْعَافِيَةَ، فَإِذَا لَقِيتُمُوهُمْ فَاصْبِرُوا، وَاعْلَمُوا أَنَّ الْجَنَّةَ تَحْتَ ظِلاَلِ السُّيُوفِ، ثُمَّ قَالَ اللَّهُمَّ مُنْزِلَ الْكِتَابِ وَمُجْرِيَ السَّحَابِ وَهَازِمَ الأَحْزَابِ، اهْزِمْهُمْ وَانْصُرْنَا عَلَيْهِمْ ".
Абдуллаҳ ибн Муҳаммад бизга айтди, Муовия ибн Амр бизга айтди, Абу Исъҳоқ бизга айтди, Мусо ибн Уқбадан, Солим Абун-Назрдан — Умар ибн Убайдуллаҳнинг озод қилган қули, у унинг котиби эди — у деди: Абдуллаҳ ибн Абу Авфо розияллаҳу анҳумо унга (хат) ёзди, мен уни ўқидим: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам (душман билан) тўқнашган кунларидан бирида, қуёш оғгунча кутди. Сўнг одамлар орасида туриб деди: «Эй одамлар, душман билан учрашишни тиламанглар, Аллаҳдан офият (саломатлик) сўранглар. Агар уларга рўбару келсангиз, сабр қилинглар ва билингки, жаннат қиличлар сояси остидадир». Сўнг деди: «Аллаҳим, эй Китобни нозил қилгувчи, булутни ҳайдагувчи, (кофир) тўдаларни мағлуб қилгувчи! Уларни мағлуб қил ва бизни уларга қарши нусратла».