حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، أَخْبَرَنَا جَرِيرٌ، عَنِ الْمُغِيرَةِ، عَنِ الشَّعْبِيِّ، عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ غَزَوْتُ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ فَتَلاَحَقَ بِي النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم وَأَنَا عَلَى نَاضِحٍ لَنَا قَدْ أَعْيَا فَلاَ يَكَادُ يَسِيرُ فَقَالَ لِي " مَا لِبَعِيرِكَ ". قَالَ قُلْتُ عَيِيَ. قَالَ فَتَخَلَّفَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَزَجَرَهُ وَدَعَا لَهُ، فَمَا زَالَ بَيْنَ يَدَىِ الإِبِلِ قُدَّامَهَا يَسِيرُ. فَقَالَ لِي " كَيْفَ تَرَى بَعِيرَكَ ". قَالَ قُلْتُ بِخَيْرٍ قَدْ أَصَابَتْهُ بَرَكَتُكَ. قَالَ " أَفَتَبِيعُنِيهِ ". قَالَ فَاسْتَحْيَيْتُ، وَلَمْ يَكُنْ لَنَا نَاضِحٌ غَيْرَهُ، قَالَ فَقُلْتُ نَعَمْ. قَالَ " فَبِعْنِيهِ ". فَبِعْتُهُ إِيَّاهُ عَلَى أَنَّ لِي فَقَارَ ظَهْرِهِ حَتَّى أَبْلُغَ الْمَدِينَةَ. قَالَ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنِّي عَرُوسٌ، فَاسْتَأْذَنْتُهُ فَأَذِنَ لِي، فَتَقَدَّمْتُ النَّاسَ إِلَى الْمَدِينَةِ حَتَّى أَتَيْتُ الْمَدِينَةَ، فَلَقِيَنِي خَالِي فَسَأَلَنِي عَنِ الْبَعِيرِ، فَأَخْبَرْتُهُ بِمَا صَنَعْتُ فِيهِ فَلاَمَنِي، قَالَ وَقَدْ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ لِي حِينَ اسْتَأْذَنْتُهُ " هَلْ تَزَوَّجْتَ بِكْرًا أَمْ ثَيِّبًا ". فَقُلْتُ تَزَوَّجْتُ ثَيِّبًا. فَقَالَ " هَلاَّ تَزَوَّجْتَ بِكْرًا تُلاَعِبُهَا وَتُلاَعِبُكَ ". قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ تُوُفِّيَ وَالِدِي ـ أَوِ اسْتُشْهِدَ ـ وَلِي أَخَوَاتٌ صِغَارٌ، فَكَرِهْتُ أَنْ أَتَزَوَّجَ مِثْلَهُنَّ، فَلاَ تُؤَدِّبُهُنَّ، وَلاَ تَقُومُ عَلَيْهِنَّ، فَتَزَوَّجْتُ ثَيِّبًا لِتَقُومَ عَلَيْهِنَّ وَتُؤَدِّبَهُنَّ. قَالَ فَلَمَّا قَدِمَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم الْمَدِينَةَ غَدَوْتُ عَلَيْهِ بِالْبَعِيرِ، فَأَعْطَانِي ثَمَنَهُ، وَرَدَّهُ عَلَىَّ. قَالَ الْمُغِيرَةُ هَذَا فِي قَضَائِنَا حَسَنٌ لاَ نَرَى بِهِ بَأْسًا.
Исъҳоқ ибн Иброҳим бизга айтди, Жарир бизга хабар берди, Муғирадан, Шаъбийдан, Жобир ибн Абдуллаҳ розияллаҳу анҳумодан, у деди: Мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам билан ғазот қилдим. (Рови) деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам менга етиб олди, мен ўзимизнинг чарчаб қолган, деярли юра олмайдиган сув ташир туямизда эдим. У менга: «Туянгга нима бўлди?», деди. Мен: «Чарчади», дедим. (Рови) деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ортда қолди, уни (туяни) ҳайдади ва унга дуо қилди. Шундан кейин у (туя) туяларнинг энг олдида, уларнинг олдида юрар эди. У менга: «Туянгни қандай кўряпсан?», деди. Мен: «Яхши (ҳолатда), унга сенинг баракатинг етди», дедим. У: «Уни менга сотасанми?», деди. (Рови) деди: Мен уялдим, бизнинг ундан бошқа сув ташир туямиз йўқ эди. Мен: «Ҳа», дедим. У: «Бўлмаса, уни менга сот», деди. Мен уни унга сотдим, шу шарт биланки, Мадинага етиб боргунимча унинг орқасига миниш меники бўлсин. Мен: «Эй Расулуллаҳ, мен куёвман (янги уйланганман)», дедим ва ундан (олдин кетишга) изн сўрадим, у менга изн берди. Мен одамлардан олдин Мадина томон кетдим, токи Мадинага етиб келдим. Мени тоғам учратиб, туя ҳақида сўради, мен унга у билан нима қилганимни айтдим, у мени койиди. (Рови) деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам мен ундан изн сўраганимда менга: «Бокира (қиз)га уйландингми ёки тул (бева)гами?», деган эди. Мен: «Тулга уйландим», дедим. У: «Нега бокирага уйланмадингки, сен у билан, у сен билан ўйнашса?», деди. Мен: «Эй Расулуллаҳ, отам вафот этди — ёки шаҳид бўлди — менинг кичик сингилларим бор, уларга ўхшаш (ёш қиз)га уйланишни ёқтирмадим — у уларни тарбияламаса ва уларнинг устида турмаса. Шу сабабли уларнинг устида туриши ва уларни тарбиялаши учун тулга уйландим», дедим. (Рови) деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам Мадинага келганда, мен туя билан унинг олдига эрталаб бордим. У менга унинг нархини берди ва уни ўзимга қайтарди. Муғира деди: Бу бизнинг ҳукмимизда яхши (иш)дир, биз унда ҳеч қандай айб кўрмаймиз.