حَدَّثَنَا الْفَضْلُ بْنُ سَهْلٍ، حَدَّثَنَا حُسَيْنُ بْنُ مُحَمَّدٍ، حَدَّثَنَا جَرِيرُ بْنُ حَازِمٍ، عَنْ مُحَمَّدٍ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ فَزِعَ النَّاسُ فَرَكِبَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَرَسًا لأَبِي طَلْحَةَ بَطِيئًا، ثُمَّ خَرَجَ يَرْكُضُ وَحْدَهُ، فَرَكِبَ النَّاسُ يَرْكُضُونَ خَلْفَهُ، فَقَالَ " لَمْ تُرَاعُوا، إِنَّهُ لَبَحْرٌ ". فَمَا سُبِقَ بَعْدَ ذَلِكَ الْيَوْمِ.
Фазл ибн Саҳл бизга айтди, Ҳусайн ибн Муҳаммад бизга айтди, Жарир ибн Ҳозим бизга айтди, Муҳаммаддан, Анас ибн Молик розияллаҳу анҳудан, у деди: Одамлар ваҳимага тушдилар, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам Абу Талҳанинг секин юрадиган отини минди, сўнг ёлғиз ўзи чопиб чиқди. Одамлар унинг ортидан чопиб (отга) миндилар. У: «Қўрқманглар, албатта у денгиздир», деди. Шу кундан кейин у (от) билан пойга қилиб (уни ўзиб) бўлмади.