حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدٍ الْقَارِيُّ، عَنْ أَبِي حَازِمٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي سَهْلٌ ـ رضى الله عنه يَعْنِي ابْنَ سَعْدٍ ـ قَالَ قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يَوْمَ خَيْبَرَ " لأُعْطِيَنَّ الرَّايَةَ غَدًا رَجُلاً يُفْتَحُ عَلَى يَدَيْهِ، يُحِبُّ اللَّهَ وَرَسُولَهُ، وَيُحِبُّهُ اللَّهُ وَرَسُولُهُ ". فَبَاتَ النَّاسُ لَيْلَتَهُمْ أَيُّهُمْ يُعْطَى فَغَدَوْا كُلُّهُمْ يَرْجُوهُ فَقَالَ " أَيْنَ عَلِيٌّ ". فَقِيلَ يَشْتَكِي عَيْنَيْهِ، فَبَصَقَ فِي عَيْنَيْهِ وَدَعَا لَهُ، فَبَرَأَ كَأَنْ لَمْ يَكُنْ بِهِ وَجَعٌ، فَأَعْطَاهُ فَقَالَ أُقَاتِلُهُمْ حَتَّى يَكُونُوا مِثْلَنَا. فَقَالَ " انْفُذْ عَلَى رِسْلِكَ حَتَّى تَنْزِلَ بِسَاحَتِهِمْ، ثُمَّ ادْعُهُمْ إِلَى الإِسْلاَمِ، وَأَخْبِرْهُمْ بِمَا يَجِبُ عَلَيْهِمْ، فَوَاللَّهِ لأَنْ يَهْدِيَ اللَّهُ بِكَ رَجُلاً خَيْرٌ لَكَ مِنْ أَنْ يَكُونَ لَكَ حُمْرُ النَّعَمِ ".
Қутайба ибн Саъид бизга айтди, Яъқуб ибн Абдураҳмон ибн Муҳаммад ибн Абдуллаҳ ибн Абд Қорий бизга айтди, Абу Ҳозимдан, у деди: Саҳл розияллаҳу анҳу — яъни Ибн Саъд — менга хабар берди, у деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам Хайбар куни деди: «Албатта, эртага мен байроқни шундай бир кишига бераманки, унинг қўли билан (ғалаба) фатҳ қилинади, у Аллаҳ ва Расулини севади, Аллаҳ ва Расули ҳам уни севади». Одамлар ким (байроқ) берилишини (ўйлаб) ўша кечаларини ўтказдилар. Эртасига ҳаммаси уни умид қилиб (келдилар). У: «Али қани?», деди. «У кўзларидан шикоят қилмоқда», дейилди. У (Али кўзларига) тупурди ва унга дуо қилди, у — гўё унда ҳеч оғриқ бўлмагандек — тузалди. (Набий) унга (байроқни) берди. (Али): «Улар биз каби (мусулмон) бўлгунча жанг қиламизми?», деди. У: «Секинлик билан ўтиб бор, токи уларнинг майдонига тушгин, сўнг уларни Исломга чақиргин, уларга зиммаларига вожиб бўлган нарсани хабар бергин. Аллаҳга қасамки, Аллаҳнинг сен сабабли бир кишини ҳидоят қилиши сен учун қизил туяларга эга бўлишингдан яхшироқдир», деди.