حَدَّثَنَا مُعَلَّى بْنُ أَسَدٍ، حَدَّثَنَا وُهَيْبٌ، عَنْ أَيُّوبَ، عَنْ أَبِي قِلاَبَةَ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ ـ رضى الله عنه ـ أَنَّ رَهْطًا، مِنْ عُكْلٍ ثَمَانِيَةً قَدِمُوا عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَاجْتَوَوُا الْمَدِينَةَ فَقَالُوا يَا رَسُولَ اللَّهِ، ابْغِنَا رِسْلاً. قَالَ " مَا أَجِدُ لَكُمْ إِلاَّ أَنْ تَلْحَقُوا بِالذَّوْدِ ". فَانْطَلَقُوا فَشَرِبُوا مِنْ أَبْوَالِهَا وَأَلْبَانِهَا حَتَّى صَحُّوا وَسَمِنُوا، وَقَتَلُوا الرَّاعِيَ، وَاسْتَاقُوا الذَّوْدَ، وَكَفَرُوا بَعْدَ إِسْلاَمِهِمْ، فَأَتَى الصَّرِيخُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم، فَبَعَثَ الطَّلَبَ، فَمَا تَرَجَّلَ النَّهَارُ حَتَّى أُتِيَ بِهِمْ، فَقَطَّعَ أَيْدِيَهُمْ وَأَرْجُلَهُمْ، ثُمَّ أَمَرَ بِمَسَامِيرَ فَأُحْمِيَتْ فَكَحَلَهُمْ بِهَا، وَطَرَحَهُمْ بِالْحَرَّةِ، يَسْتَسْقُونَ فَمَا يُسْقَوْنَ حَتَّى مَاتُوا. قَالَ أَبُو قِلاَبَةَ قَتَلُوا وَسَرَقُوا وَحَارَبُوا اللَّهَ وَرَسُولَهُ صلى الله عليه وسلم وَسَعَوْا فِي الأَرْضِ فَسَادًا.
Муъалло ибн Асад бизга айтди, Вуҳайб бизга айтди, Айюбдан, Абу Қилобадан, Анас ибн Молик розияллаҳу анҳудан: Укл (қабиласи)дан саккиз кишилик бир гуруҳ Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдига келди. Улар Мадина (ҳавоси)ни ўзларига ёқтирмадилар (касал бўлдилар) ва: «Эй Расулуллаҳ, бизга сут (йўлини) излаб бер», дедилар. У: «Мен сизларга (соғин) туяларга қўшилишингиздан бошқа нарса топмайман», деди. Улар жўнаб, уларнинг (туяларнинг) сийдиклари ва сутларидан ичдилар, токи соғайиб, семирдилар. Сўнг чўпонни ўлдириб, туяларни ҳайдаб кетдилар ва Исломларидан кейин кофир бўлдилар. Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга фарёд (хабари) келди, у (уларни) излаб (отряд) юборди. Кун кўтарилмасидан улар келтирилди. У уларнинг қўл-оёқларини кесди, сўнг михлар (ҳақида) буюрди, улар қиздирилди ва у улар билан уларнинг кўзларига (мил) тортди (кўр қилди). Сўнг уларни Ҳаррага ташлади, улар сув сўрар, лекин суғорилмас эдилар, токи ўлдилар. Абу Қилоба деди: Улар (одам) ўлдирдилар, ўғирлик қилдилар, Аллаҳ ва Расули соллаллаҳу алайҳи васалламга қарши уруш қилдилар ва ер юзида бузғунчилик (қилиб) югурдилар.