حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ عَمْرِو بْنِ دِينَارٍ، عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ ـ رضى الله عنهما ـ أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " مَنْ لِكَعْبِ بْنِ الأَشْرَفِ، فَإِنَّهُ قَدْ آذَى اللَّهَ وَرَسُولَهُ ". قَالَ مُحَمَّدُ بْنُ مَسْلَمَةَ أَتُحِبُّ أَنْ أَقْتُلَهُ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ " نَعَمْ ". قَالَ فَأَتَاهُ فَقَالَ إِنَّ هَذَا ـ يَعْنِي النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم ـ قَدْ عَنَّانَا وَسَأَلَنَا الصَّدَقَةَ، قَالَ وَأَيْضًا وَاللَّهِ قَالَ فَإِنَّا قَدِ اتَّبَعْنَاهُ فَنَكْرَهُ أَنْ نَدَعَهُ حَتَّى نَنْظُرَ إِلَى مَا يَصِيرُ أَمْرُهُ قَالَ فَلَمْ يَزَلْ يُكَلِّمُهُ حَتَّى اسْتَمْكَنَ مِنْهُ فَقَتَلَهُ.
Қутайба ибн Саъид бизга айтди, Суфён бизга айтди, Амр ибн Динордан, Жобир ибн Абдуллаҳ розияллаҳу анҳумодан: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам деди: «Каъб ибнул-Ашрафни (йўқотишга) ким (қодир)? Чунки у Аллаҳ ва Расулига озор берди». Муҳаммад ибн Маслама: «Уни ўлдиришимни хоҳлайсанми, эй Расулуллаҳ?», деди. У: «Ҳа», деди. (У) деди: У (Муҳаммад) унинг олдига келди ва: «Бу (киши) — яъни Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам — бизни машаққатга солди ва биздан садақа сўради», деди. У: «Аллаҳга қасамки, яна (машаққат кўрасиз)», деди. (Муҳаммад): «Биз унга эргашиб бўлдик, унинг иши нимага айланишини кўрмагунимизча уни тарк этишни ёқтирмаймиз», деди. (У) деди: У у билан гаплашаверди, токи ундан (ўлдиришга) имкон топди ва уни ўлдирди.