حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، حَدَّثَنَا أَبُو حَازِمٍ، قَالَ سَأَلُوا سَهْلَ بْنَ سَعْدٍ السَّاعِدِيَّ ـ رضى الله عنه ـ بِأَىِّ شَىْءٍ دُووِيَ جُرْحُ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ مَا بَقِيَ مِنَ النَّاسِ أَحَدٌ أَعْلَمُ بِهِ مِنِّي، كَانَ عَلِيٌّ يَجِيءُ بِالْمَاءِ فِي تُرْسِهِ، وَكَانَتْ ـ يَعْنِي فَاطِمَةَ ـ تَغْسِلُ الدَّمَ عَنْ وَجْهِهِ، وَأُخِذَ حَصِيرٌ فَأُحْرِقَ، ثُمَّ حُشِيَ بِهِ جُرْحُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم.
Али ибн Абдуллаҳ бизга айтди, Суфён бизга айтди, Абу Ҳозим бизга айтди, у деди: Улар Саҳл ибн Саъд Соидий розияллаҳу анҳудан: «Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг жароҳати нима билан даволанди?», деб сўрадилар. У деди: Одамлардан уни мендан яхшироқ биладиган ҳеч ким қолмаган. Али қалқонида сув келтирар, у — яъни Фотима — юзидан қонни ювар эди. Бир бўйра олиниб куйдирилди, сўнг у билан Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг жароҳати тўлдирилди (босилди).