حَدَّثَنَا مُحَمَّدٌ، أَخْبَرَنَا عَبْدَةُ، عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لَمَّا رَجَعَ يَوْمَ الْخَنْدَقِ وَوَضَعَ السِّلاَحَ وَاغْتَسَلَ، فَأَتَاهُ جِبْرِيلُ وَقَدْ عَصَبَ رَأْسَهُ الْغُبَارُ فَقَالَ وَضَعْتَ السِّلاَحَ، فَوَاللَّهِ مَا وَضَعْتُهُ. فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " فَأَيْنَ ". قَالَ هَا هُنَا. وَأَوْمَأَ إِلَى بَنِي قُرَيْظَةَ. قَالَتْ فَخَرَجَ إِلَيْهِمْ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم.
Бизга Муҳаммад ривоят қилди, бизга Абда хабар берди, у Ҳишом ибн Урвадан, у отасидан, у Оишадан (розияллаҳу анҳо): Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Хандақ куни қайтиб, қуролини қўйиб, ғусл қилганда, унга Жибрил келди — унинг боши чангга беланган эди — ва: Сен қуролни қўйдингми? Аллаҳга қасамки, мен уни қўймадим, деди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Унда қаерга?» деди. У: Мана шу ерга, деди ва Бану Қурайзага ишора қилди. У деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) уларга (қарши) чиқди.