حَدَّثَنَا صَدَقَةُ بْنُ الْفَضْلِ، قَالَ أَخْبَرَنَا ابْنُ عُيَيْنَةَ، قَالَ سَمِعْتُ مُحَمَّدَ بْنَ الْمُنْكَدِرِ، أَنَّهُ سَمِعَ جَابِرًا، يَقُولُ جِيءَ بِأَبِي إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَقَدْ مُثِّلَ بِهِ وَوُضِعَ بَيْنَ يَدَيْهِ، فَذَهَبْتُ أَكْشِفُ عَنْ وَجْهِهِ، فَنَهَانِي قَوْمِي، فَسَمِعَ صَوْتَ صَائِحَةٍ فَقِيلَ ابْنَةُ عَمْرٍو، أَوْ أُخْتُ عَمْرٍو. فَقَالَ " لِمَ تَبْكِي أَوْ لاَ تَبْكِي، مَا زَالَتِ الْمَلاَئِكَةُ تُظِلُّهُ بِأَجْنِحَتِهَا ". قُلْتُ لِصَدَقَةَ أَفِيهِ حَتَّى رُفِعَ قَالَ رُبَّمَا قَالَهُ.
Бизга Садақа ибн Фадл ривоят қилди, у деди: Бизга Ибн Уяйна хабар берди, у деди: Мен Муҳаммад ибн Мункадирни (эшитдим): У Жобирни шундай деяётганини эшитди: Отам Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га келтирилди — у майиб (масла) қилинган эди — ва унинг олдига қўйилди. Мен унинг юзини очмоқчи бўлдим, қавмим мени ман қилди. У (Набий) бир йиғловчининг овозини эшитди. Айтилди: Амрнинг қизи ёки Амрнинг опаси. У: «Нега йиғлайсан — ёки: йиғлама — малоикалар уни қанотлари билан соялаб турибди», деди. Мен Садақага: Бунда (ривоятда): «токи кўтарилгунча« (зикри) борми? дедим. У: Баъзан уни айтди (баъзан айтмади), деди.