وَقَالَ اللَّيْثُ حَدَّثَنِي جَعْفَرُ بْنُ رَبِيعَةَ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ هُرْمُزَ، قَالَ سَمِعْتُ أَبَا هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " قَالَ سُلَيْمَانُ بْنُ دَاوُدَ ـ عَلَيْهِمَا السَّلاَمُ ـ لأَطُوفَنَّ اللَّيْلَةَ عَلَى مِائَةِ امْرَأَةٍ ـ أَوْ تِسْعٍ وَتِسْعِينَ ـ كُلُّهُنَّ يَأْتِي بِفَارِسٍ يُجَاهِدُ فِي سَبِيلِ اللَّهِ، فَقَالَ لَهُ صَاحِبُهُ إِنْ شَاءَ اللَّهُ. فَلَمْ يَقُلْ إِنْ شَاءَ اللَّهُ. فَلَمْ يَحْمِلْ مِنْهُنَّ إِلاَّ امْرَأَةٌ وَاحِدَةٌ، جَاءَتْ بِشِقِّ رَجُلٍ، وَالَّذِي نَفْسُ مُحَمَّدٍ بِيَدِهِ، لَوْ قَالَ إِنْ شَاءَ اللَّهُ، لَجَاهَدُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ فُرْسَانًا أَجْمَعُونَ ".
Лайс деди: Менга Жаъфар ибн Робиъа ривоят қилди, у Абдурроҳман ибн Ҳурмуздан, у деди: Мен Абу Ҳурайрани (розияллаҳу анҳу) Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан (эшитдим), у деди: «Сулаймон ибн Довуд (алайҳимассалом) деди: Мен бу кеча юз аёлни — ёки тўққиз ва тўқсонтани — албатта айланаман (ҳар бирида тунайман), уларнинг ҳар бири Аллаҳ йўлида жиҳод қиладиган бир суворий (отлиқ фарзанд)ни келтирар (туғар). Унга шериги (дўсти): Иншааллаҳ (Аллаҳ хоҳласа) де, деди. Лекин у: Иншааллаҳ, демади. Улардан фақат бир айвл (ҳомила) кўтарди (қолди), у (ҳам) бир кишининг ярмини (чала бола) келтирди. Муҳаммаднинг жони қўлида бўлган Зотга қасамки, агар у: Иншааллаҳ, деганида, уларнинг ҳаммаси Аллаҳ йўлида жиҳод қилувчи суворийлар бўлар эди».