حَدَّثَنَا سَعْدُ بْنُ حَفْصٍ، حَدَّثَنَا شَيْبَانُ، عَنْ يَحْيَى، عَنْ أَبِي سَلَمَةَ، أَنَّهُ سَمِعَ أَبَا هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " مَنْ أَنْفَقَ زَوْجَيْنِ فِي سَبِيلِ اللَّهِ دَعَاهُ خَزَنَةُ الْجَنَّةِ، كُلُّ خَزَنَةِ باب أَىْ فُلُ هَلُمَّ ". قَالَ أَبُو بَكْرٍ يَا رَسُولَ اللَّهِ، ذَاكَ الَّذِي لاَ تَوَى عَلَيْهِ. فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " إِنِّي لأَرْجُو أَنْ تَكُونَ مِنْهُمْ ".
Саъд ибн Ҳафс бизга айтди, Шайбон бизга айтди, Яҳёдан, Абу Саламадан, у Абу Ҳурайра розияллаҳу анҳудан эшитди, Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан, у деди: «Ким Аллаҳ йўлида бир жуфт (нима) инфоқ қилса, уни жаннат дарвозабонлари чақирадилар — ҳар бир дарвозанинг дарвозабони: ‹Эй фалон, бу ёққа кел›, (дейди)». Абу Бакр: «Эй Расулуллаҳ, у (кишига) ҳеч зиён йўқ», деди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Албатта, мен сенинг улардан бўлишингни умид қиламан», деди.
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ سِنَانٍ، حَدَّثَنَا فُلَيْحٌ، حَدَّثَنَا هِلاَلٌ، عَنْ عَطَاءِ بْنِ يَسَارٍ، عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ ـ رضى الله عنه ـ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَامَ عَلَى الْمِنْبَرِ فَقَالَ " إِنَّمَا أَخْشَى عَلَيْكُمْ مِنْ بَعْدِي مَا يُفْتَحُ عَلَيْكُمْ مِنْ بَرَكَاتِ الأَرْضِ ". ثُمَّ ذَكَرَ زَهْرَةَ الدُّنْيَا، فَبَدَأَ بِإِحْدَاهُمَا وَثَنَّى بِالأُخْرَى، فَقَامَ رَجُلٌ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَوَيَأْتِي الْخَيْرُ بِالشَّرِّ فَسَكَتَ عَنْهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم قُلْنَا يُوحَى إِلَيْهِ. وَسَكَتَ النَّاسُ كَأَنَّ عَلَى رُءُوسِهِمِ الطَّيْرَ، ثُمَّ إِنَّهُ مَسَحَ عَنْ وَجْهِهِ الرُّحَضَاءَ، فَقَالَ " أَيْنَ السَّائِلُ آنِفًا أَوَخَيْرٌ هُوَ ـ ثَلاَثًا ـ إِنَّ الْخَيْرَ لاَ يَأْتِي إِلاَّ بِالْخَيْرِ، وَإِنَّهُ كُلُّ مَا يُنْبِتُ الرَّبِيعُ مَا يَقْتُلُ حَبَطًا أَوْ يُلِمُّ كُلَّمَا أَكَلَتْ، حَتَّى إِذَا امْتَلأَتْ خَاصِرَتَاهَا اسْتَقْبَلَتِ الشَّمْسَ، فَثَلَطَتْ وَبَالَتْ ثُمَّ رَتَعَتْ، وَإِنَّ هَذَا الْمَالَ خَضِرَةٌ حُلْوَةٌ، وَنِعْمَ صَاحِبُ الْمُسْلِمِ لِمَنْ أَخَذَهُ بِحَقِّهِ، فَجَعَلَهُ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَالْيَتَامَى وَالْمَسَاكِينِ، وَمَنْ لَمْ يَأْخُذْهُ بِحَقِّهِ فَهْوَ كَالآكِلِ الَّذِي لاَ يَشْبَعُ، وَيَكُونُ عَلَيْهِ شَهِيدًا يَوْمَ الْقِيَامَةِ ".
Муҳаммад ибн Синон бизга айтди, Фулайҳ бизга айтди, Ҳилол бизга айтди, Ато ибн Ясордан, Абу Саъид Худрий розияллаҳу анҳудан: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам минбарга туриб деди: «Мен сизлар учун мендан кейин ер баракаларидан очиладиган нарсадан қўрқаман». Сўнг дунё зийнатини эслатди, бирини бошлаб, иккинчисини кейин (зикр) қилди. Шунда бир киши туриб: «Эй Расулуллаҳ, яхшилик ёмонлик келтирадими?», деди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам ундан сукут қилди. Биз: «Унга ваҳй келмоқда», дедик. Одамлар бошларида қуш тургандек (жим) сукут қилдилар. Сўнг у юзидаги терни артиб деди: «Ҳозир сўраган киши қани? У хайрмиди (деб сўради) — уч марта. Албатта, яхшилик фақат яхшилик келтиради. Лекин баҳор ўсимлиги (кўп ўсгани учун) ҳайвонни ўлдиради ёки ўлимга яқинлаштиради, фақат ўт еб, икки биқини тўлгунча қуёшга рўбару туриб, тезагини чиқариб, сийиб, сўнг яна ўтлагани (қутулади). Албатта, бу мол кўкаламзор ва шириндир; уни ҳаққи билан олиб, Аллаҳ йўлида, етимлар ва мискинларга (сарфлаган) киши учун у мусулмоннинг яхши ҳамроҳидир. Ким уни ҳаққисиз олса, у тўймайдиган егувчига ўхшайди, қиёмат куни у (мол) унга қарши гувоҳ бўлади».