حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ مُحَمَّدٍ، أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ، أَخْبَرَنَا شُعْبَةُ، عَنْ قَتَادَةَ، سَمِعْتُ أَنَسَ بْنَ مَالِكٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ كَانَ بِالْمَدِينَةِ فَزَعٌ، فَاسْتَعَارَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَرَسًا لأَبِي طَلْحَةَ، يُقَالُ لَهُ مَنْدُوبٌ فَرَكِبَهُ، وَقَالَ " مَا رَأَيْنَا مِنْ فَزَعٍ، وَإِنْ وَجَدْنَاهُ لَبَحْرًا ".
Аҳмад ибн Муҳаммад бизга айтди, Абдуллаҳ бизга хабар берди, Шуъба бизга хабар берди, Қатодадан, Анас ибн Молик розияллаҳу анҳудан эшитдим, у деди: Мадинада бир ваҳима бўлди, Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам Абу Талҳанинг Мандуб деб аталувчи отини қарзга олиб минди ва деди: «Биз ҳеч қандай ваҳима кўрмадик, лекин биз уни денгиздек (чопқир) топдик».