حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، حَدَّثَنَا سَهْلُ بْنُ يُوسُفَ، عَنْ شُعْبَةَ، عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ،. قَالَ رَجُلٌ لِلْبَرَاءِ بْنِ عَازِبٍ ـ رضى الله عنهما ـ أَفَرَرْتُمْ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَوْمَ حُنَيْنٍ قَالَ لَكِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لَمْ يَفِرَّ، إِنَّ هَوَازِنَ كَانُوا قَوْمًا رُمَاةً، وَإِنَّا لَمَّا لَقِينَاهُمْ حَمَلْنَا عَلَيْهِمْ فَانْهَزَمُوا، فَأَقْبَلَ الْمُسْلِمُونَ عَلَى الْغَنَائِمِ وَاسْتَقْبَلُونَا بِالسِّهَامِ، فَأَمَّا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَلَمْ يَفِرَّ، فَلَقَدْ رَأَيْتُهُ وَإِنَّهُ لَعَلَى بَغْلَتِهِ الْبَيْضَاءِ وَإِنَّ أَبَا سُفْيَانَ آخِذٌ بِلِجَامِهَا، وَالنَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " أَنَا النَّبِيُّ لاَ كَذِبْ أَنَا ابْنُ عَبْدِ الْمُطَّلِبْ ".
Қутайба бизга айтди, Саҳл ибн Юсуф бизга айтди, Шуъбадан, Абу Исъҳоқдан. Бир киши Баро ибн Озиб розияллаҳу анҳумога: «Сизлар Ҳунайн куни Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламдан қочдингизми?», деди. У деди: «Лекин Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам қочмади. Ҳавозин (қабиласи) ўқчи қавм эди; биз уларга рўбару келганимизда устларига ҳужум қилдик, улар қочдилар, мусулмонлар ўлжага юзландилар, улар эса бизни ўқлар билан қарши олдилар. Аммо Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам қочмади. Мен уни кўрдим, у оқ хачирида эди, Абу Суфён унинг жиловидан ушлаб турарди, Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам эса: ‹Мен Набийман, ёлғон эмас; мен Абдулмутталибнинг ўғлиман›, дер эди».