حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ يُونُسَ، حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، عَنْ نَافِعٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ ـ رضى الله عنه أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم سَابَقَ بَيْنَ الْخَيْلِ الَّتِي لَمْ تُضَمَّرْ، وَكَانَ أَمَدُهَا مِنَ الثَّنِيَّةِ إِلَى مَسْجِدِ بَنِي زُرَيْقٍ. وَأَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ كَانَ سَابَقَ بِهَا. قَالَ أَبُو عَبْد اللَّهِ أَمَدًا غَايَةً فَطَالَ عَلَيْهِمْ الْأَمَدُ
Аҳмад ибн Юнус бизга айтди, Лайс бизга айтди, Нофиъдан, Абдуллаҳ розияллаҳу анҳудан: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам оздирилмаган отлар орасида пойга ўтказди, унинг масофаси Саниядан Бану Зурайқ масжидигача эди. Абдуллаҳ ибн Умар ҳам у билан пойга қилди. Абу Абдуллаҳ деди: «Амад» — ғоя (чегара) маъносида, «уларга муддат узун бўлди» (оятидаги каби).